Rüzgar Mövsum


Eyvanınız

Çıxmayacaq heç bir zaman xatirimdən eyvanınız.
Mən aşağıda, sən yuxarıda sübhə qədər durmağımız.
O eyvandan çiçək ətrin yayılırdı aləmə.
İndi eyvan imdad etmir həsrətimə, naləmə.
Eyvanından həyətinizə baxışlarımız sarmaşıqdı.
Sən o evdən köçən gündən xəyallarım dolaşıqdı.
Uşaq tək sevinirdim eyvandan baxanda sən.
İndi tənha qoyan da sən.
O eyvandan durna kimi uzaqlara uçan da sən.