Emin Akif

***
Saral payız, kitab kimi vərəq-vərəq
Ayrılmaqla barışaraq tökül yenə.
Budaq - budaq paltarını soyun tamam
Ayrılıqla qovuş yerə , bükül yenə.

Sən Tanrının yerə düşən göz yaşısan
Fəsil-fəsil gözəlliklər doğa bilir.
Bax bu həmin göz yaşları neçə-neçə
İnsanları qüssəsiylə boğa bilir.

Sən payızsan , sevgilimin saçlarının
Ətri gəlir meşəsindən , torpağından.
Sarışınım öz rəngini almış sənin
Qəhərlənmiş , solğunlaşmış yarpağından...

Saral payız , göy ağlasın aram-aram
Adamların göz yaşları bilinməsin..
Elə ağla səsin-küyün qulaqlardan
Körpə səsi , qəm səsitək silinməsin.

Qızıl payız , xəzan gözlüm, hədiyyəsən
Kədərlənmiş tanrının öz bəndəsinə..
Tanrı özü göz yaşından payız süzmüş
Xəzəl ömrü sürənlərin kündəsinə.