Manera.az Samir Əsədlinin gənc ssenarist Elvin Məcidlinin yaradıcılıq dünyası, kino haqqında düşüncələri və zəhmətlə qurduğu yol haqqında portret yazısını təqdim edir:


Uğur qazanmaq istəyən gənc yol gözləmir, yolunu özü açır. Bəzən dırnağı ilə cızır, bəzən dişi ilə qazır, amma geri çəkilmir. Çünki bilir ki, insanın öz zəhməti ilə açdığı yolun izi daha dərin, mənası daha böyük olur. Belə gənc gecəsinə gecə, gündüzünə gündüz demir. Beynində doğulan bir fikri məhsula çevirmək, onu cəmiyyətə təqdim etmək üçün yorulmadan çalışır. Qarşısında yalnız məqsədi, arxasında isə öz iradəsi var. O, kiminsə əlindən tutmasını gözləmir. Öz istedadına inanır, büdrəyə-büdrəyə yeriməyi, yıxıla-yıxıla ayağa qalxmağı öyrənir. Bəzən qapılar üzünə bağlanır, bəzən haqq etdiyi diqqəti görmür, bəzən də uzun müddət səsini eşidən olmur. Amma yenə davam edir. Çünki onun ən böyük dayağı özünə olan inamıdır.

Təkbaşına yola çıxan insanın yaradıcı dünyası da başqa cür formalaşır. Çətinlik onu düşünməyə, axtarmağa, yenilik yaratmağa məcbur edir. Hazır süfrəyə oturmadığı üçün yaratdığı hər şeydə öz nəfəsi, öz düşüncəsi, öz zəhmətinin izi görünür. Belə insanların həyatında görünməyən bir tərəf də var. Cəmiyyət çox vaxt nəticəni görür, amma həmin nəticəyə aparan gecələri, tərəddüdləri, uğursuz cəhdləri, yenidən başlanılan işləri görmür. Bir gün ekranda gördüyümüz film, oxuduğumuz mətn, eşitdiyimiz uğur xəbəri bəzən illərlə davam edən səssiz zəhmətin görünən son nöqtəsi olur.
Yaradıcı insan üçün ən böyük mübarizə çox zaman heç kimin onu tanımadığı, heç kimin əl çalmadığı dövrdə gedir. O zaman insanın qarşısında iki yol olur: ya özünə inamını itirib kənara çəkilmək, ya da səsini bir qədər də möhkəmləndirib yoluna davam etmək. İkinci yolu seçənlər zamanla təkcə peşəkarlaşmır, həm də xarakter formalaşdırırlar. Çünki yaradıcılıq yalnız istedad məsələsi deyil. Yaradıcılıq dözüm, intizam, müşahidə, inad və özünü daim yeniləmək qabiliyyətidir.

İstedadlı gəncin ən böyük sərmayəsi də çox vaxt görünən imkanları deyil, düşünə bilməsidir. O, başqalarının yanından ötüb keçdiyi bir detalı görür, adi görünən hadisənin içində hekayə tapır, bir baxışdan obraz, bir cümlədən səhnə, bir xatirədən bütöv bir dünya yaradır. Elə buna görə də yaradıcı insanın dünyası hazır yollarda deyil, özünün açdığı cığırlarda zənginləşir. Cəmiyyətə də məhz belə insanların yaratdığı sağlam məhsul lazımdır. Himayənin böyütdüyü adlar deyil, zəhmətin yetişdirdiyi istedadlar cəmiyyətə həqiqi dəyər qazandırır.

Sağlam yaradıcı mühit yalnız tanınmış adlarla deyil, özünü zəhmətlə sübut etməyə çalışan yeni nəfəsli insanlarla formalaşır. Cəmiyyətin inkişafı da bir qədər bundan asılıdır: yeni sözə, yeni baxışa, yeni düşüncəyə nə qədər yer verə bilirik? Gənc yaradıcıya yalnız hazır nəticəsinə görə deyil, yaratmaq cəhdinə, axtarışına, fərqli baxışına görə də qiymət vermək mədəni mühitin yetkinliyini göstərir. Bir gənc öz gücünə arxalanaraq irəliləyirsə, onun qazandığı hər kiçik uğurun arxasında böyük məna dayanır. Çünki həmin uğur yalnız şəxsi nəticə deyil. O, özündən sonra gələn başqa bir gəncə də mesaj verir: mümkündür.
Hazır qapı olmadan da mümkündür.

Tanışın çiyninə söykənmədən də mümkündür.
Öz fikrin, öz zəhmətin, öz istedadınla irəliləmək mümkündür. İstedad qapı aça bilər, amma o qapıya qədər gedən yolu insanın əzmi çəkir. İstedad insana ilk fürsəti qazandıra bilər, həmin fürsətin taleyini isə zəhmət müəyyənləşdirir. İstedad başlanğıcdır, yol deyil. Yolun davamı işləməkdir, öyrənməkdir, səhvlərdən nəticə çıxarmaqdır, özünü təkrarlamamaqdır. Əsl yaradıcı insan bir uğurun kölgəsində rahatlanmır. O, növbəti işi əvvəlkindən daha yaxşı etmək istəyir. Çünki onun əsas rəqibi çox vaxt başqa biri yox, dünənki özüdür.
Yaradıcılıqda ən qiymətli məqamlardan biri də insanın öz səsini tapmasıdır. Başqasının ifadəsini təkrarlamaq asandır, hazır formulanı davam etdirmək də mümkündür. Amma öz cümləni, öz baxışını, öz üslubunu yaratmaq zaman tələb edir. Bu zamanın içində insan həm peşəsini, həm də özünü tanıyır. Nəyə inanır? Nəyi demək istəyir? Nəyi müdafiə edir? Hansı hekayələri danışmağa ehtiyac duyur? Məhz bu suallar yaradıcı şəxsiyyətin daxili dünyasını formalaşdırır.
Uğur miras deyil.
Uğur hədiyyə deyil.
Uğur kiminsə sənə verdiyi yer də deyil.
Uğur bəzən ilk dəfə adının bir filmin titrində görünməsidir. Bəzən yazdığın bir cümlənin tanımadığın bir insanın qəlbinə toxunmasıdır. Bəzən illərlə işlədiyin ideyanın nəhayət həyata keçməsidir. Bəzən də sadəcə dünən edə bilmədiyini bu gün bacarmaqdır. Ona görə uğurun ən doğru ölçüsü həmişə şöhrət və rəqəmlər olmur. Bəzən insanın içində böyüyən inam, qazandığı təcrübə və öz yolundan dönməməsi ən böyük uğurdur. Öz gücü ilə irəliləyən insan qazandığı hər şeyi tanıyır. Hər pillənin ağrısını bilir. Ona görə əldə etdiyinin qədrini daha yaxşı anlayır. Yüksəldikcə başladığı yeri unutmursa, uğur onu dəyişmir, əksinə, daha da zənginləşdirir.

Uğur heç kimin kölgəsinə sığınmadan öz kölgəni yaradacaq qədər böyüməkdir. Elə bir kölgə ki, bir gün başqa gənclər də ona baxıb öz yoluna inanmaq gücü tapsın. Çünki həqiqi uğurun ən gözəl tərəfi yalnız insanın özünü yüksəltməsi deyil, başqalarına da yüksəlməyin mümkün olduğunu göstərməsidir. Belə istedadlı gənclərdən biri də Elvin Məcidlidir. Öz izini açaraq öz yolunu gedir. O, 13 avqust 2000-ci ildə Yardımlının Bilnə kəndində anadan olub. 2017–2021-ci illərdə Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetində Bədii yaradıcılıq və ekran dramaturgiyası ixtisası üzrə təhsil alıb.

Yaradıcılıq fəaliyyəti onu erkən yaşlarından sözə, ssenariyə, kinoya və obraz yaratmaq sənətinə yaxınlaşdırıb. Reklam agentliklərində reklam mətnləri müəllifi və ssenarist kimi çalışıb, müxtəlif yaradıcı layihələrdə iştirak edib, müsabiqələrdə uğur qazanıb. Onun yaradıcılıq yolunun hələ başlanğıc mərhələsində olduğunu nəzərə alsaq, haqqında böyük və yekun sözlər söyləmək tezdir. Çünki yaradıcı insanı tanıdan təkcə gördüyü işlərin sayı deyil, dünyaya necə baxması, nəyi görməsi və gördüklərini necə ifadə etməsidir.

Elvin Məcidli də öz yolunu, öz dəst-xəttini, öz yaradıcılıq dilini formalaşdırmağa çalışan gənclərdəndir. Bu yolun ən maraqlı tərəfi isə qarşıda hələ yazılacaq ssenarilərin, çəkiləcək filmlərin, yaranacaq obrazların və deyiləcək sözlərin çox olmasıdır. Onun düşüncələri də ilk növbədə bunu göstərir. O, sənətə yalnız peşə kimi baxmır. Onun üçün yaradıcılıq həm düşünmək, həm müşahidə etmək, həm də yaşadığı cəmiyyəti müxtəlif rakurslardan görmək vasitəsidir.

Bu düşüncənin maraqlı nümunələrindən biri onun Anton Çexovun “Hərdəmxəyal” hekayəsi ilə bağlı qeydləridir. Elvin diqqəti Çexovun qəhrəmanlarının dostlarına yönəldir: rəssam, teatr artisti, ədib, hekayə və povest ustası, qiraətçi… Çexov onların heç də adi adamlar olmadığını xüsusi vurğulayır. Bu baxış gənc müəllifi düşündürür. Bir zamanlar qeyri-adi insan olmaq insanın yaratdığı mənəvi dəyərlə, düşüncəsi, sənəti və istedadı ilə ölçülürdü. İndi isə cəmiyyətin müəyyən hissəsində meyarlar dəyişib. Bəzən insanın neçə evi, neçə maşını, neçə obyekti, nə qədər maddi ehtiyatı olduğu onun kimliyindən daha çox diqqət çəkir.
Elvin bu müqayisəni sadə, amma kəskin bir fikirlə yekunlaşdırır: keçmiş insanının varlığı beynində idi, müasir insanın varlığı isə daha çox əlində görünür. Sonra isə belə bir sual verir: görəsən, itirilməsi asan olan hansıdır? Bu, ilk baxışda sadə müqayisədir. Amma mahiyyət etibarilə bütöv bir dövrə yönəlmiş sualdır.

Doğrudan da, bir ev satıla bilər. Maşın köhnələ bilər. Obyekt bağlana bilər. Maddi sərvət bir anda əl dəyişdirə bilər. Amma insanın beynində yaratdığı fikir, yazdığı mətn, çəkdiyi film, yaratdığı obraz, cəmiyyətə verdiyi mənəvi məhsul zamanın içindən keçərək qala bilər. Bəlkə də sənətin həqiqi gücü elə bundadır. Elvin Məcidlinin yaradıcılıq dünyasında ssenariyə xüsusi münasibət də diqqət çəkir. O, kino sənayesində ssenarinin rolunun lazımi qədər qiymətləndirilmədiyini düşünən gənclərdəndir. Oxuduğu bir kitabdan misal çəkərək Hollivudun hələ 1990-cı illərdən ssenarinin inkişafına böyük büdcələr ayırdığını vurğulayır. Bunun səbəbi isə sadədir: film ssenaridən başlayır.

Əslində bu fikir kino sənətinin əsas həqiqətlərindən birinə toxunur. Ekranda gördüyümüz hər şey əvvəlcə yazıda doğulur.
Aktyorun dediyi söz.
Rejissorun qurduğu səhnə.
Operatorun çəkdiyi kadr.
Bəstəkarın musiqi ilə rəng verdiyi hiss.
Montajçının bir araya gətirdiyi epizod.
Bütün bunların arxasında çox vaxt ağ vərəqin qarşısında tək qalan bir ssenarist dayanır. O ağ vərəqdə hələ heç nə yoxdur.
Amma bir neçə saat, bir neçə gün, bəzən bir neçə ay sonra orada bütöv dünya yarana bilər.
Bir ailə.
Bir kənd.
Bir sevgi.
Bir faciə.
Bir müharibə.
Bir uşağın baxışı.
Bir insanın taleyi.
Ssenarist görünməyən dünyanın ilk memarıdır. Elvin Məcidli də məhz buna diqqət çəkir. Onun fikrincə, ssenari zəifdirsə, film də zəif olacaq. Kino inkişaf etdirmək istəyiriksə, ilk növbədə ssenariyə və ssenaristlərin inkişafına ciddi diqqət ayrılmalıdır.
Bu fikirdə yalnız peşə marağı deyil, həm də kino sənətinə sistemli baxış hiss olunur. Çünki yaxşı film yalnız yaxşı kamera ilə yaranmır. Bahalı texnika da təkbaşına kino yaratmır. Güclü aktyor heyəti də zəif hekayəni həmişə xilas edə bilmir.
Kinonun ruhu hekayədir.
Hekayənin ilk nəfəsi isə ssenaridir.

Elvin Məcidlinin filmoqrafiyasına nəzər salanda onun ssenari ilə yanaşı rejissorluq və aktyorluq təcrübəsini də genişləndirməyə çalışdığını görürük. 2021-ci ildə “Çağırış” qısametrajlı bədii filminin ssenari müəllifi olub. 2022-ci ildə “Qədər” filmində həm ssenari müəllifi, həm də aktyor kimi iştirak edib. 2023-cü ildə “Almalı” qısametrajlı bədii filminin rejissoru və ssenari müəllifi olub. Həmin il “Qara qoç” və “Tut yolu” filmlərinin də ssenarisini yazıb. 2024-cü ildə “44 ölçü” filmində rejissor, ssenari müəllifi və aktyor kimi çıxış edib. “Təbiətdə izin qalır!” qısametrajlı filminin ssenarisi də onun müəllif işləri sırasındadır. Bu filmoqrafiya böyük kino yolunun başlanğıcıdır. Məhz başlanğıc dövrünə baxanda insanın yaradıcı istiqaməti daha aydın görünür.
Elvin yalnız bir sahədə qalmaq istəmir. O, yazır, çəkir, kamera qarşısına keçir, reklam mətnləri hazırlayır, kino haqqında düşünür, fikir mübadiləsi aparır. Bütün bunlar yaradıcı insanın öz imkanlarını tanımaq mərhələsidir. Ssenarist üçün rejissorluq təcrübəsi vacibdir, çünki yazdığı səhnənin çəkiliş meydançasında necə işlədiyini görür. Rejissor üçün ssenari yazmaq vacibdir, çünki səhnənin daxili dramaturgiyasını hiss edir. Aktyorluq təcrübəsi isə yazılan dialoqun insan ağzında necə səsləndiyini başa düşməyə kömək edir.

Bu fərqli istiqamətlər bir yerdə toplaşanda müəllif daha bütöv kino düşüncəsi formalaşdıra bilir. Elvin Məcidlinin yaradıcılıq yolunda xüsusi yer tutan işlərdən biri də ilk tammetrajlı film ssenarisi “Akvarium”dur. Əsər ölkə səviyyəli ssenari müsabiqəsində uğur qazanaraq münsiflər heyəti tərəfindən “Ailə içi münasibətlərin uşaq baxışından həssas təsvirinə görə” diplomuna layiq görülüb. Bu qiymətləndirmənin özü ssenarinin əsas bədii xüsusiyyətini göstərir.

Uşaq baxışı. Kino və ədəbiyyatda uşaq baxış bucağı həmişə xüsusi həssaslıq tələb edir. Çünki uşaq dünyanı böyüklərin dili ilə izah etmir. O, hadisələri daha çox hiss edir. Evdəki gərginliyi anlayır, amma səbəbini bilməyə bilər. Ananın səsindəki narahatlığı hiss edir, amma ona ad qoya bilməz. Atanın susmasının nə demək olduğunu anlamasa da, otaqdakı havanın dəyişdiyini duyur.
Uşağın baxışında həyat daha saf, amma daha amansız görünə bilər.

“Akvarium”un ailədaxili münasibətlərə məhz bu rakursdan yanaşması Elvin Məcidlinin insan psixologiyasına marağını göstərir. Burada böyük hadisələrdən daha çox kiçik detallar önəm qazana bilər.
Bir baxış.
Bir susqunluq.
Bir qapının bağlanması.
Bir yarımçıq cümlə.
Bir uşağın anlamadığı, amma yaddaşına həkk etdiyi an.
Əsl dramaturgiya çox vaxt elə bu detalların içindən doğur. Elvin gələcəkdə “Akvarium”un tammetrajlı bədii film kimi ekranlaşdırılacağına inanır. Bu inamın özü də yaradıcı insan üçün vacibdir. Çünki ssenari yazmaq təkcə mətn yaratmaq deyil. Ssenarist yazdığı dünyanın bir gün canlanacağına inanmalıdır. O, obrazı yazarkən aktyoru görməsə də, həmin obrazın nəfəsini duymalıdır. Səhnəni qurarkən kamera olmasa da, kadrı beynində canlandırmalıdır.
Bu mənada ssenarist bir qədər gələcəyi görən insana bənzəyir. O, hələ mövcud olmayan filmi əvvəlcə öz beynində izləyir. Elvin Məcidlinin yaradıcılıq fəaliyyətində reklam sahəsinin də xüsusi rolu var. Hazırda o, “Admedia” reklam agentliyində kreativ kopirayter və ssenarist kimi çalışır. Reklam mətni ilə kino ssenarisi ilk baxışda fərqli sahələrdir.
Amma əslində hər ikisinin təməlində eyni bacarıqlar dayanır.
Fikri düzgün çatdırmaq.
İnsan diqqətini tutmaq.
Emosiya yaratmaq.
Bir cümlə ilə yadda qalmaq.
Reklam mətnində bir neçə saniyəyə diqqət çəkməlisən. Kinoda isə tamaşaçını bəzən saat yarım hekayənin içində saxlamalısan. Hər ikisi sözə məsuliyyət tələb edir. Elvinin reklam sahəsində qazandığı təcrübə də onun ssenari dilinin formalaşmasına təsirsiz qalmır. Qısa düşünmək, fikri yığcam çatdırmaq, ideyanın əsas nüvəsini tapmaq yaradıcı insan üçün böyük üstünlükdür. 2024-cü ildən “Gobustan Production”ın həmtəsisçisi olması isə onun təkcə fərdi yaradıcılıqla kifayətlənmədiyini göstərir.
Yaradıcı mühit qurmaq özü ayrıca məsuliyyətdir. Bir işi yazmaq başqa şeydir. Onun çəkilməsi, təşkil olunması, komanda ilə işləmək, yaradıcı prosesi idarə etmək isə tamam başqa məsələdir. Elvin Məcidlinin keçdiyi yolun maraqlı tərəfi də buradadır. O, yalnız nəticə göstərmək istəmir. Prosesin içində olmaq istəyir.

Müsabiqələrdə qazandığı uğurlar da bu yolun müxtəlif dayanacaqlarıdır. “Cinemo Film Festivalı”, “Şəhidlərimizi tanıyaq!”, “Kəndimizə gedən yol” və digər film müsabiqələrində qazandığı nəticələr onun gördüyü işlərin diqqətdən kənarda qalmadığını göstərir. Amma yaradıcı insan üçün mükafat son nöqtə deyil. Mükafat yaxşı başlanğıc ola, daha böyük məsuliyyət yarada bilər. Çünki bir dəfə uğur qazandıqdan sonra insan artıq özündən daha çox şey gözləməyə başlayır.
Əsl sınaq da bundan sonra başlayır.

Özünü təkrar etməmək.
Yeni mövzu tapmaq.
Yeni dil axtarmaq.
Daha dərin düşünmək.
Daha yaxşı yazmaq.
Ən çətini isə dünənki özündən daha yaxşı olmaqdır.
Elvin Məcidli hələ çox gəncdir. Bəlkə də onun haqqında danışarkən ən vacib məqam məhz budur. Çünki bu yaşda artıq bir neçə qısametrajlı film, ssenari, rejissorluq işi, müsabiqə uğuru və ilk tammetrajlı ssenari varsa, deməli, qarşıdakı illər üçün ciddi yaradıcı potensial var.
Hələ yazılmamış çox ssenari var.
Hələ çəkilməmiş filmlər var.
Hələ adını bilmədiyimiz obrazlar var.
Bəlkə də onların bəzisi indi Elvinin beynində yaşayır. Bəlkə hansısa küçədə gördüyü bir insan bir gün obraza çevriləcək. Bəlkə Yardımlının bir kənd yolu gələcək filmin kadrına çevriləcək. Bəlkə uşaqlıqdan yadda qalan bir səhnə illər sonra tammetrajlı filmə başlanğıc verəcək.
Yaradıcı insanın yaddaşı adi yaddaş deyil. O, həyatı material kimi toplayır.
Bir söz.
Bir baxış.
Bir səssizlik.
Bir köhnə ev.
Bir kənd yolu.
Bir adamın danışıq tərzi.
Başqaları üçün adi görünən şeylər yaradıcı insan üçün gələcək əsərin başlanğıcı ola bilər. Elvin Məcidlinin yaradıcılıq dünyasında maraq doğuran məqam da budur. O, hadisələrin yalnız üzünə baxmır. Onların arxasında nə olduğunu düşünməyə çalışır. Maddi imkanla mənəvi dəyəri müqayisə edir. Sənətin cəmiyyətdəki yerini sorğulayır. Ssenaristin kino prosesindəki rolunu müdafiə edir. Uşaq baxışından ailəyə nəzər salır.
Bunların hər biri yaradıcı düşüncənin əlamətləridir. Çünki yaxşı yaradıcı insanın ilk xüsusiyyəti yalnız cavab vermək deyil.
Yaxşı sual verməkdir.
Niyə?
Necə?
Nə üçün belədir?
Başqa cür ola bilərmi?

Bu suallar olmasa, yeni əsər də yaranmaz. Böyük sənət çox vaxt məhz bir sualdan başlayır. Elvin Məcidlinin yoluna bu gün yekun vurmaq mümkün deyil. Əslində vurmaq da lazım deyil. Çünki onun yaradıcılıq bioqrafiyası hələ yazılmaqdadır. Bu gün haqqında bildiyimiz filmlərin sayı sabah daha çox ola bilər. Bu gün ilk tammetrajlı ssenari adlandırdığımız “Akvarium” bəlkə bir neçə ildən sonra filmoqrafiyanın yalnız başlanğıc sətri kimi görünəcək. Bugünkü uğurlar gələcək böyük işlərin müqəddiməsinə çevrilə bilər.
Əsas məsələ isə yolun davam etməsidir.
İstedadın zəhmətlə birləşməsi.
Yaradıcılığın davamlı olması.
İnsanın özünə qarşı tələbkar qalması.
Çünki istedad hər şey deyil.
İstedad toxumdur.
Onu böyüdən zəhmətdir.
İnsanın özünə inamıdır.
Səbridir.
Oxumağıdır.
Yazmağıdır.
Səhv edib yenidən başlamağıdır.
Bəzən heç kimin səni görmədiyi vaxtda işləməyi bacarmaqdır. Yaradıcı insanın həyatında ən böyük işlər çox vaxt alqışsız dövrdə yaranır. Heç kimin səni tanımadığı vaxtda. Heç kimin səndən böyük nəticə gözləmədiyi vaxtda. Təkcə özün özünə inananda.
Elvin Məcidlinin hekayəsində də bu ovqat hiss olunur.
Öz izini açmaq.
Öz yolunu getmək.
Hazır qapı axtarmamaq.
Özünə güvənmək.
İstedadı zəhmətlə təsdiqləmək.

Belə gənclər təkcə öz talelərini qurmurlar. Onlar gələcək mədəniyyətin də səssiz şəkildə təməlini qoyurlar. Bu gün kiçik bir otaqda yazılan ssenari sabah böyük ekrana çıxa bilər. Bu gün festivalda göstərilən qısametrajlı film sabah böyük bir rejissor yolunun ilk addımı ola bilər. Bu gün çox az adamın tanıdığı bir gəncin adı sabah kino afişasında görünə bilər.
Amma bütün bunlardan daha vacib olan başqa bir məsələ var: insan tanınmazdan əvvəl özünü tapmalıdır. Elvin Məcidli də bu gün öz yaradıcılıq dilini, öz mövzularını, öz kino dünyasını axtaran gənc müəlliflərdəndir. Bu axtarış davam etdikcə onun haqqında maraq da artır. Çünki oxucu və tamaşaçı yalnız hazır uğura maraq göstərmir. Bəzən uğurun necə yarandığını izləmək daha maraqlıdır.
Bir insanın addım-addım özünü qurmasını görmək.
Büdrəməsini.
Yenidən qalxmasını.
İlk uğurunu.
İlk böyük ssenarisini.
İlk ciddi filmini.
İlk fərqli baxışını.
Elvin Məcidli haqqında ən maraqlı fikir də bəlkə budur: o, hələ gəlib çatdığı yerdə deyil. O, getdiyi yoldadır. Və bəzən insanı tanımaq üçün onun çatdığı zirvəyə baxmaq yox, hansı yolla qalxdığını görmək kifayət edir.
Uğur miras deyil.
Uğur hədiyyə deyil.
Uğur kiminsə sənə verdiyi yer deyil.
Uğur insanın öz zəhməti ilə özünə yer yaratmasıdır.

Elvin Məcidli də bu gün həmin yeri sözlə, ssenari ilə, kino ilə və ən əsası, öz düşüncəsi ilə yaratmağa çalışan gənclərdəndir. Onun yolunun hara aparacağını zaman göstərəcək. Amma bir məsələ artıq görünür.

Samir Əsədli