Karanlığın en koyusundan sonra gün sabaha eğilir. Kapanan kapının ardından yenisi açılır, bitiş noktası aynı anda başlangıçtır. En yakınlarının vefasızlığını gördüysen eğer korkma uzaklardan, bir valiz hazırla kendine ve içinde sadece Gelecek olsun!

Giderken son sanmıştı herşeyi . Gözleri gün ışığını seçemez olmuştu. Yanına aldığı birkaç parça eşyasından başka hiç birşeyi yoktu. Umudunu son nefesini vermeden dinlemeseydi eğer…

Şiddet gören yüzlerce kadından biriyidi o sadece. Yaptığı doğrular da, yanlışlar da şiddette bahaneydi her zaman. Büyüdüğü evin kapısı ona 17sinde kapanmış bir daha da açılmamıştı. Çünkü O bir erkek evladın değerinde asla olamamıştı. Babasının istenmeyen beş altı kızlarından birisiydi sadece. Kapıya gelen ilk kısmete sorgusuz sualsiz verilmişti. Boynu bükük ,okuldan terk Zümrüt, bir çakıl taşı kadar değerli değildi ne yazık ki.

Koca evinde ilk günden itibaren başlayan çile on yıla yakındı. Kalabalık bir evin gelini değil kölesiydi adeta. Hala bir evlat sahibi olamamıştı. Belki de tek mutlu olduğu konu buydu. Zira bir kızı olacak diye çok korkuyordu. Çünkü içten içe biliyordu, kızları ananlarının kaderini yaşar çoğu zaman.
O gün, iplerin koptuğu , herşeyin bittiğini düşünüp son çare evden kaçtığı gün , sonradan anlayacaktı aslında bir milattı. Küçük bohçasına katmıştı yırtık eski libaslarını. Gözleri etrafı iyi seçemiyordu, koca dayağından yüzü ,vücudu morluklarlar içindeydi zavallı kadının, oysa tüm kadınlar bir zamanlar erkeklere emanet edilmişti . İhanetin böylesi.

Neyseki hayatta hala iyiler de vardı. Zümrüt kaça bildiğince uzaklara kaçmıştı. Diyar değiştirmiş , son çırpınışında bir ağacın dibinde uykuya dalmıştı bu göçmen kuş. Evi yakınlarda olan bir ihtiyar yardım eli uzatmasaydı kim bilir yine kanatlarını kimler kıracaktı.

Zümrüdün sığındığı bu yuva emekli bir öğretmen aileye aitti. Karı koca emekli olunca yazlık evlerine yerleşmiş, kendi hallarinde ,mutlu bir hayat sürüyorlardı. Ansızın hayatlarına girer Zümrüd’e sahip çıkmaları gerektiğini de çok iyi anlıyorlardı.

En büyük başarı eğitimle gelir elbet, Zümrüt hayata yeniden başlıyordu. İki öğretmeni birden olmuştu , aydınlık günler yakın sayılırdı. Tepeleri değil dağları aşacaktı azmiyle.

Hiç görmediği İstanbulda sınavları başarıyla bitiren Zümrüt, anne baba saydığı öğretmenleriyle yeni bir dönemin başındaydı artık. Amacı sadece kendini kurtarmak değildi, öğretmen olduktan sonra kendisi gibi kız çocuklarının elini tutacaktı. Amacı ,hayali çok büyüktü ,o gün de yakındı artık.
Aylar,yıllar bir birini kovalıyordu. Memlekette Zümrütten umud çoktan kesilmişti. Ne yazık ki Zümrüdün yerine yeni bir kurban çoktan bulunmuştu. Bu işi çözmenin yolu Orta Çağdan kalma feodalizmin sadece kadınların üzerinde hakim olduğu bu düzeni yıkmaktan geçiyordu.

Zümrüt asla bir yuva kurmadı, ileriki hayatını sadece eğitmen olarak geçirdi. Sayısız öğrenci, çoktan kiri akan Dünyamıza pırıl pırıl kişiler yetiştirdi. Cehaletin koynundan kurtulan niceleri var ki,bu da imkansız birşeyin olmadığını gösterir bize . Unutmayalım cehalete karşı en büyük silah sadece eğitimdir.

Humay Yılmaz