Barbaros Kendir: "Bir sonbahar resitali"

yağmurun sesidir kulaklarında,
bir sonbahar sabahı hava serin
ve sığırcık kuşlarıdır göç eden.
bırakıp giderken arkalarında
boş ve sessiz yuvaları
katılmıştır genç ve heyecanlı yavrular
hava kurşuni boz
ve hava ölümcül sessiz
mezarlık sessizliği vardır sokaklarda
ve insan yüzlerinde ve yüreklerinde
bir sonbahar böyle başlamıştır
kışa inat, kış korkunç ama öfke verir
oysa sonbahar,
ölmek bile zordur, çetindir
bilinmezlik ruhunda,
adam tetiği dayarken ağzına
son kuşlara baktı yaşlı gözleriyle
hoşçakal dedi içten ve kaygısız
uçun benim yerime de dedi
tetik aşağıdaydı artık.
bilinmezlik bitmişti, herşey bitmişti
şehir griydi ve bulut kurşuni
havada son göçmen kuşlar selamladılar
şehri ve odanın ortasında yatanı
boyunlarını eğdiler ve hoşçakal dediler bir ağızdan,
adam duymadı bile,
son gördüğü gözlerinde
izi kalmış gibi
bir resimdi duvarda
üç çocuk bir resim bir hatıra
son bakışlarıydı
adam mutlu ölmüştü
sadece ölmüştü

***
bir gün ölmek istiyorum
gerçekten ve bir defalık.
çünkü bıktığımın resmidir
her gün tekrar tekrar ölmekten nefret ediyorum.
her sabah tekrar ölmek için uyanmaktan
ölmek için nefes almaktan
ve yaşayan ölülerle beraber bir metroda
ölmeye gitmekten
artık bıktım usandım ve bezdim.
hayat bezdirmişse
sen de hayatı bezdir dedi usta
hergün ölmektense
bir defa ölmek adam balası gibi
bir köprüden akan sulara bakarak
yağmurlar altında
son nefesini verirken dağ şahidinse
en güzel ölüm seninkidir dedi usta
karlar altında
bir yudum şarapla beraber
ve aleyküm selam dedi usta

kediciklere yazılmış şiirdir

herkes bunu bilsin ki
kedicikler güzeldirler
ve kimi miyav der kimi murrr kimi de pıhhhh
her hali bile güzeldir kediciklerin
açtırlar, üşümüşlerdir ve hatta korkarlar
tıpkı insanlar gibi
ve insanlar gibi hissederler
kim onu seviyor ve kim sevmiyor
seveni daha çok severler
ve korkandan daha çok korkarlar
kedicikler insan gibidirler
bir ayna yani zerkalo rusçası
bir kediye bakarken
kendine bakarsın aslında
ve korkularınla kedi gibi yüzleşirsin
kedi sana bakar, sen kediye
kedi sensindir
ve sen kedi
küçük okyanus gözlü
dünya tatlısı
şirinlik muskası
sen kedisindir
sen kendinsindir

Vefa

vefa bir mahalle değildi istanbulda
vefa yürekteydi ve her zaman yürekte
yaşatırken acıları hayat
vefaydı ayakta tutan
o bilmese de.
vefa ölmedi ölemezdi ve ölebilmezdi
vefayı yaşatan yürekti,
ne zaman yürek öldü, vefa öldü derken
yaşarken ölümü gösterdi kahpe felek.
bu dünya, cennetin ve cehennemin gerçek adresidir
kimse başka yerde aramasın
cehennemde yaşarken ümitsizce
arada bir cennet görmüşüz vefalı
farkında bile değilmişiz ki
cennet bir var bir yok
baba sultan, cennet hissetmektir
tepeden tırnağa vefayı
ve yaşadım demeyi
yaşadım vefayı