Eminquey Akif

dost,
bir gün yaradan özü hamının qulağına pıçıldayacaq,
dirilin,
onda gec olacaq,
təəssüflərin heç olacaq,
dalanlarda sevişmək istəyəcəksən sevdiyin adamla,
səni güdən kölgələri tapmağa
ehtiyac yox,
kölgələr bir gün qorxudur yiyələrini də,
özündən soruşduğun niyələrini də,
ud,
adamların düşüncələrini unut.

adamlar inanmır göz yaşlarına,
bilirsən,
gülüş - kədərin qışqırtısıdır,
bax,
adamların məzar daşlarına,
"doğmalarından yadigar"
yazılıb,
həmin məzarlar
elə doğmalarının əlləriylə qazılıb,
qorxma adından,
əvvəl-axır biz öz adımızı daşa veririk,
biz ömrümüzü
Yer adlı gicəllənən əyyaşa veririk,
saat - Yerin öz oxu ətrafında hıçqırtısıdır.

mən də belə qorxurdum,
yatan sərkərdənin məzarı kimi qorxuluydu adamların şəkli,
qışqırırdım,
üstü-başı toz albomlar,
qorxuram sizi açmağa,
çəkilin,
gözümün önündən,
çəkilin.

ey siz, divardakı qəmli adamlar,
biz sizi öləndə gülən görmədik.
qəmli şəkilinizi vurduq divara,
biz bu divarları boşa hörmədik.

dost, heç olmasa,
özün dağıt önündə dayanan divarları,
unut,
ölüm - həyatın kölgəsidir,
bir gün hamımız qorxacağıq kölgəmizdən.

MANERA.AZ