Aliyə Əsədova

Torpağın nəfəsi

Sükut... sükut..
nəfəsini udub getmək
əllərini dayamaq
nəfəsində boğulmaq istəmişdin elə bil,-
demə ki ölmək istəmişdin ,
əllərin boyalıydı hasar kölgəsinə sığındıqca ,
hər sabahı açdıqca
ərşi rəngləyirdi üfüq.
Deşilmiş əllərində tikan yaraları-
sərhəddi öyrənmək istəmişdin...
Bilirəm ki qorxutmadı səni eşidib gördüklərin
indiyədək tanıyıb-bildiklərin .
Yenə qorxma!..
İllər əvvəl yön saldığın Kamçatka soyuqları
qorxutmadı səni
Sibirin buz şaxtaları.
İndi lap yaxındasan, o yaralı əlləri
tikanlı məftillərdən deşik-deşik
yaralı , yaradan boyanmış qanlı
o boyalı əlləri dayadağın yer -Torpaq.
Torpağın nəfəsi var,
indi sağalacaqsan,
görürsənmi, yeriyirsən o tərəfə,
səndə Vətən arzusu,
Torpaq sevgisi var .
Adamı özünə çəkməyə
torpağın həvəsi var ,
gücü taqətindən çox.
Sükut...sükut...
Torpağın nəfəsi var,
nəfəsini udub gedmək,
əllərini dayamaq
nəfəsində boğulmaq istəmişdin elə bil,
demə ki ölmək istəmişdin .