Manera.az Ruzgar Mövsümün şeirini təqdim edir:

Yerində olmasan...

Elə bomboşam ki, boşluğun özü
baxıb bu halıma, acıyır mənə.
Həyat yalanlarla qol-boyun olub,
gülərək, dişlərini qıcıyır mənə.

Deyirdim: “şərəflə insan ucalar.”
Dedilər ki, yararsızdır bu boş hecalar.
Sanırdım cavanlığın öz zamanı var,
erkən qocaltdılar cavan qocalar.

Güllər bu dünyaya gözəllik verir.
Nə olsun, güllər ki, solmağındadır.
Böyük-böyük danışıb, məna gəzirlər,
ömürsə boşluqla dolmağındadır.

Mənasız günlərin küləyi əsir,
həyat öz mənasından danışa bilmir.
Hamı ağlayana “Ağlama!” deyir,
bir köpək oğlu da gözünü silmir.

Allah, eşidirsənsə, bir hay ver bilim!
Bu zalım həyatla söylə, nə edim?
İstəyirəm bu gecə yanına gəlim.
Yerində olmasan, qayıdım gedim?