Cavid Qasımov

Əvvəl ağır gələrdi məktəbli çantaları,
Dünyanın ağır yükü uşaqlara düşürdü.
Kitablara yazılan alınmayan qisaslar,
Məktəbli uşaqların belini də bükürdü.

Taptalanan mənliyim , işğal olan kimliyim,
Dərslik kitablarında qan iziydi qabaqlar .
Daha mənim yükümə gücü çatmadığından,
səhərlər ağlayırdı dərsə gedən uşaqlar.

Barıt rəngində idi siniflərin lövhəsi ,
Bir soyuq divarında xəritəmiz yanırdı .
Şagirddən, işğal olmuş torpağı soruşanda ,
Hər doğru cavabına müəllim utanırdı.

Lövhələr təbaşirlə ağardıldı bir səhər ,
Xəritə çiçək açdı , soyuq divar isindi.
Çantalara yığıldı qələbə kitabları ,
Səhər dərsə oyanan uşaqlar da sevindi .

Bu günə saxlanılmış sevinc göz yaşılarıyla
Varaqdan qan izləri sətir - sətir yuyuldu,
Götürüldü qisasla çiyinlərdən yükləri ,
Onu nə göylər aldı , nə də yerə qoyuldu.

Dünən bir uşaq gördüm məktəbə tələsirdi ,
Soruşdum ki , əzizim , kitabların ağırdı ?
Gülə-gülə söylədi: Əvvəl ağır olanda,
Məktəbəcən böyüklər özləri aparırdı!