Əli Şirin Şükürlü

"Uşaq"

körpədi hələ.
iki dildə danışır; ağlayır ya da gülür.

üçüncü də istisna deyil amma –
çox vaxt nə ağlayır, nə də gülür.
elə diqqətlə baxır gözünü zilləyib bir nöqtəyə,
sanki nə barədəsə dərindən düşünür.
şüuru formalaşır – iradənin qənimi.

iradədi uşaq.
hamı tabedi hələ ki əmrlərinə.
sözlərsiz danışar uşaqlar – səslə, baxışla, hərəkətlə,
nə qədər ki düşməyib sözlərin içinə.
sözə kimi səsdi, baxışdı,
hərəkətdi körpələr.

bağrına basıb körpəsini gənc ana.
sevinir körpə güləndə,
ağlayanda narahatdı, tez əl-ayaq edir.
yeni başlanğıcdı uşaq.
sonda o gənc ananın bətnindən
pərvəriş tapıb faniliyə.

ana bərk məşğuldu sevimli körpəsiylə.
xəbəri yoxdu deyəsən – yaxşı ki yoxdu -
daima sona yuvarlanan, hər an yoxluğa pərçim insanın
daimi yaşamaq istəyini qismən doydurar körpələr.

gənc ana başqa ananın övladıdı.
o ana yaşlanıb azca.
baxır sevincək gah qızına, gah da nəvəsinə.

gənc ana
nəvazişlə seyr edir körpəsini,
öz inikasını görür,
sanki bütün varlığı köçüb
tərtəmiz şəffaf güzgüyə.

körpə - bu şəffaf güzgü
iki dildə danışır hələ ki,
üçüncü də istisna deyil amma.
baxışlarından -
ətrafa marağından bilinir.

ətrafdakılar
bir-birinə aramsız keçidiylə
uzaqlaşır və hardasa gözdən itir...

gözdən yayınmayanlara bax! - keçir baxışlarından
və asta-asta üz alır körpəyə.
körpə yavaş-yavaş üçüncü dildə
danışmağa hazırlaşır: ann-na. an-na. an-a.
bölməyə başlayır “an”ları.

dil açan körpəsinə
sevinir gənc ana.
dil açan nəvəsinə, sevinən qızına
fərəhnək baxır ananın anası
üz-gözündə itirilmiş “an”ların nişanəsi.

... – 15.05.2015