Emin PİRİ

CAN BORCU

Gəl,
döy qapımı...
yolun uzaqdı bilirəm,
əziyyət çəkmə,
sizə gətirrəm
qapımı,
döy,
ürəyin döyünən qədər.

Yaşayıb güldürmədim
səni doyunca.
Qoy
ölüm...
Doyunca ağladım səni.

Tanrım,
sənin də yanında
yalançı oldum,
göndərə bilmədim əmanətini.
Sənə də can borcum qalıb,
nisyə dəftərinə yazarsan məni.

H2O

Payız…
Xəzan pıçıldayır
ağacın qulaqlarına:
“Gözlə məni yazacan”.
Sən də gözlə məni,
bir başqa qadından doyanacan…

Barmaqlarım tellərində yellənər,
yelləncəkdə yellənən
dəcəl uşaqlar kimi.
Sinəndəki cüt göyərçin
qonar dodaqlarıma
ağzımda dən varmış kimi.

Hələ,
məktəb illəri…
kimya dərsində
quruyardı boğazım
baxışlarım tutanda
çəhrayı dodaqlarını.
Əllərindən
bir ovuc su istəyən
ürəyimi oxuyardın.
Və…
Lövhəyə iri hərflərlə yazardın:
H2O…

Bu gecə yuxum gəlmədi…
Yuxum gəlmir,
barı sən gəl…
Amma barmağında bəxtin saralır,
Indi ki payız deyil.

Ölçüləri kiçildilmiş xəritədə
şəhərlərimiz əllərindən
daha yaxındı mənə.
Dayan…
Baxım görüm döyən kimdi
ürəyim yaman döyünür.
Xoş gəlir
bu gələn
sənsizliyə oxşayır…
Sənə demişdim də…
Sənsizlik
“Sən” “Siz” olanda başlayır…

MƏN QÜTB SOYUĞUYAM

Məndən baş çıxara bilmir
Öz doğmaca anam belə…
Sənə də qəribə gəlir?
Nə təhər insanam belə…

Vurub öldürsən də buyam
Bir az atəş , bir az suyam
Bir az da qütb soyuğuyam
Şaxta,
Sazaq ,
Donam belə!

Dönüb sənə baxır hamı
Donub…
Sənə baxır hamı
Saçlarında buz salxımı
Nə qırılam ,sınam belə.

Şəklinə səndən yaxınam
Mən öz evimi yıxanam …
Belə-belə işlər sonam
Get,
Yaxşı yol ,sonam
-…
Belə!

NƏ QƏDƏR,NECƏSƏN?

Səni sevməyin yanında
Yaşamaq heç nədi, heç nə!
Gərək səni sevəm,
Sevəm
Ürəyi şüşə qabda yox
Elə səndə olan divəm.

Adın da mürəkkəbdi,
adın dilimə dəyməz.
Özün demişdin axı,
Adam bəxtindən qaçıb
Gülləyə gələnə dəyməz.

Qırmızı şərab kimi
Ölümcül dodaqların,
içkiyə tövbəliyəm
mən yazıq yenə.
Səni qucaqlamaqdı
Kəbədə dövrəm.

əynində dodaqlarımın
qarışqa yerişləri,
yer altında metro kimi
dərd altından barmaqlarımın
“stansiya” gedişləri...
hesablaya bildinmi,
bu gediş-gəlişləri?!

Sərhədləri itirilmiş
Məmləkətin küncündəyəm.
Daha bu kağız ölkədə
Kiməm ki, kimdən inciyəm.

Sağımda sən,
Solumda sən.
De, nə qədərsən,
Neçəsən?!
Bəlkə o qədər sənlərdən
Birin mənimçün keçəsən?

SAĞ QALAN VARMI?!...

Əsgər sinəsi axtarır
isinməyə
fevral şaxtasından
üşüyən güllə.

Hər əsgər tabutu
bir ağ gəlinliklə köçər...
Əsgər deyil,
sevən qızın arzularını
götürüb gedər
hər atılan güllə.

Soba yanında
gecə yarısı bir qız
məktub yazır səngərə.
Anasının yarıyuxulu
“qızım, yatmamısan?”
sualına diksinib
“üşüyürəm, ana,
odun atıram sobaya” ...

Daha
gecələri oyaq qalmağa,
soba yanında
məktub yazmağa,
yalandan üşüməyə
sobaya odun atmağa
ehtiyac yoxdu...
Tağım komandirinin
səngərdən qıvrıla-qıvrıla
boğuq səsi gəlir:
kimsə sağdı?!

BAŞ DAŞLARI UTANDIRDI MƏNİ

Şəhid məzarlarını
mərmərə bükdük,
daş qoyduq başlarına
qalxa bilməsinlər
üzümüzə tüpürməyə.

Bu yaşıma görə
şəhidlər xiyabanında
18 yaşlı
baş daşları
utandırdı məni.

məndən kiçikdi hələ
məndən öncə doğulanlar
əmi deyib
üstümə qaçır başdaşları
bir əsgərin ölüm günü
başdaşının doğum günüymüş.

can qoydular
nə düşdü paylarına
sağ qalanlar
daşladılar
torpağının başını.

Şəhid məzarlarını
mərmərə bükdük,
daş qoyduq başlarına
qalxa bilməsinlər
üzümüzə tüpürməyə.

ABORT STOLUNDA YALVARAN KÖRPƏ

Cənnət anaların ayağı altındadı
deyən qadın
bətnində doğratdığı
körpə bədənini
yığıb ayaqları altına
qalxır cənnətə sarı.

Burda Hippokrat adına,
körpə qanı axıdaraq
and içirlər.

Kimlərinsə
ömür boyu arzuladığı
körpə səsi
cərrah bıçağıyla kəsilir...

Şeytan boylanır
ağ xalatlı pəncərədən
gözləri bərəlib,
dizləri əsir,
ürəyi dözmür baxmağa.
Qadın dözür ancaq...
Və baxır..

Öz fəryadından tutulan qulaqları
eşidə bilmir
bətnindəki körpənin
“yaşamaq istəyirəm” hayqırtısını.

Alın yazısında həyat -
ana bətnindən
abort stoluna kimi
uzanan yolmuş.

Küncə atılmış
körpə bədəni
əllərini açıb göyə
“mən təsliməm, ana,
yetər bu işgəncə! “-
deyib yalvarır.

«EŞQ AYƏLƏRİ»

Baxışların məni istədiyi
operaya çevirən dirijor,
əlim sinəmdə
himn oxumaq kimidi
Səni səsləmək.

Hər sevirəm kəlmən
“Oxu”,
“Eşqin adıyla oxu” kimi
səslənər qulağımda.
Hər gecə dodaqlarıma qoyduğun
sevgi vəhylərinin
mən sorğu-sualsız Nəbisi.

Susayarsan gecəyarı,
durub şəklinə baxarsan.
Kəbə divarıtək
üzümü sürtərəm-yanağın
mənim tövbə yerim.

Sevmək -
samovara atılan odun parçasıtək
ürəyimin son çırpıntıları.
Səadət - hər səhər
sevdiyinin gözlərində doğulmaqdı.

Mən “Big Bang” dən doğulmuş
işığına ac qalaktika,
qollarım planet
sən Günəşə dolanır.

Sən olmayanda
əllərimi unuduram,
ayaqlarım məndən xəbərsiz
həyətinizdə ayaq izlərini sığallayır.

Adam ürəkdən yox,
çiyinlərdən və dizlərdən sevir
bütün varlığınla başını qoymağa.

Ən çox sevdiyin sözə çevrilər
körpə şıltaqlığıyla dediyi
dəli kəlməsi.
Baxışların qəlbimdə imza yeri,
səni sevmək möbiüs lentidirsəndən
sənə qaçıram.

Daha saatlar da geri çəkilmir,
bir saat artıq qalasan.
Indi daha çox anlayırsan
Şekspirin obrazlarını.

Başını çıxarıb pəncərədən
qışqırmaq istəyirsən:
Oxuma torağay, oxuma.
inanma
ağzından çıxan kəlmələrə,-
Qadının dili ağzında yox,
gözlərindədi.

Tellərində maqnit qasırğası,
barmaqlarım istiqamətini itirmiş
kompas əqrəbidir indi.

Sənsiz yayın ortasında
dişlərim kilsə zəngi.
Iki min il sonra
sənsizliyin çarmıxında
yerə enən İsayam...