Manera.Az Rafiq YUSIFOĞLUnun uşaqlar üçün yazdığı şeirləri təqdim edir:



YUXUYA HƏSRƏT ANA



Bala yatandan sonra

Anaya növbə çatır.

Bəs niyə günəş ana

Hamıdan əvvəl yatır?



Yox, günəş ananın da

Yuxu getmir gözünə.

Yatmır, səhər aparır

Dünyanın o üzünə.





GÜNƏŞ NIYƏ BÜTÖVDÜ



–Niyə Ay para olur,

Gün bütövdü həmişə?

–Xırdalanmaq, kiçilmək

Yaraşmır ha Günəşə…



Ona görə bütövdü,

Ona görə uludu.

Şəfəqləri qılınc tək

Parçalayır buludu.



BULAĞIN EVI

Bulağın evinə bax,
Yaraşıqlı, qəşəngdi.
Balaca qapısı var,
Elə bil ki, pətəkdi.

Kimsə girməyib hələ
O qapıdan içəri.
Ordan çıxan bol sudan
Biz doyunca içərik.

Bulağın səxavəti
Kaş ki, hamıda ola.
Qapısına gələni
Əliboş salmaz yola.

Iç, nə qədər içirsən,
Qablarını da doldur.
Qəlbi açıq olanın
Varı, dövləti boldur.

Bulağın damı üstə
Qar yağar, dolu düşər.
Ancaq evinə təkcə
Yağışın yolu düşər.

Gecə-gündüz işləyir,
Yox gözünün yuxusu.
Arı güldən bal çəkir,
O, yağışdan sərin su.


YAYLAQDA


Inəklər otlayırdı

Yaylaqda şirin-şirin.

Onlara baxıb dedi

Bizim balaca Şirin:



–Ata, dağların otu

Nə üçün yumşaq olur?

Inək yaşıl ot yeyir,

Südü niyə ağ olur?




NƏNƏM BÖYÜYƏNDƏ



–Çox yaxşıdı yaddaşı,

Sən bizim Aytənə bax.

Nə deyirəm dinləyir

Gözündə sonsuz maraq.



Tənbəlləri xoşlamır,

Balam zirəkdir yaman.

Ağıllı qız olacaq

Nəvəm böyüyən zaman.



…Nənə nağıl danışır,

Oturmuşuq üz-üzə.

Dinləyib nənəsini

Aytən başlayır sözə:



–Verdiyi tapmacaya,

Dediyi laylaya bax.

Bu nənəm böyüyəndə

Yaman nənə olacaq…



MƏN NƏNƏMIN GÖZÜYƏM



–Mənim gözlərim almır,

Oğlum, sınıb gözlüyüm.

Tez gəl iynəmi sapla,

Paltarları gözəyim.

–Yaxşı, indi gəlirəm…

–Səni çoxmu gözləyim?

Nənəm deyir ki, onun

Ocağının közüyəm.

Iynəsini sapladım,

Mən nənəmin gözüyəm.



GECƏ NƏNƏ



–Laylay, mənim gözəl nəvəm, –

Nənə dinir, səs ucalır.

–Ay nənə, bəs nənələrə

Yatanda kim layla çalır?



–Böyüklərin hamısına

Gecə nənə çalır laylay.

Adamların üzündəki

Yorğunluğu yuyur lay-lay.



–Gecə nənə, gecə nənə,

Sən nənələr nənəsisən.

Bir laylay çal, nənəm yatsın,

Bəs sən nə vaxt dinəsisən?



FƏSILLƏR

A daşdı, daşdı, daşdı,
Qar əridi, su daşdı.
Tumurcuqlandı meşə,
Baş qaldırdı bənövşə.

A yandı, yandı, yandı,
Çöllər nura boyandı.
Az qalır ki, od yağa,
Gərək köçək yaylağa.

A düşdü, düşdü, düşdü,
Yarpaqlar yerə düşdü.
Soldu çöllər, yamaclar,
Çılpaqlandı ağaclar.

A dondu, dondu, dondu,
Şaxta gəldi, su dondu.
Yağış dönüb oldu qar,
Düzlər geydi ağ paltar.

QATAR ILƏ GƏLƏN QIŞ

Dayanmışam vağzalda
Şimaldan qatar gəlir.
Vaqonların üstündə
Ay can, ay can, qar gəlir.

Uşaqların səs-küyü
Sevincdənmi yüksəlib?!
Qəribədir, bu il qış
Qatara minib gəlib…


NƏ ÜÇÜN PAYIZDA
SOLUR YARPAQLAR



-Nə üçün payızda

Solur yarpaqlar?

-Soyuğun qurbanı

Olur yarpaqlar.

Torpağın istisi

Çatmır budağa.

Yarpaqlar budaqdan

Enir torpağa.



TEZ BOY AT



A körpəcə ağacım,

Səni hara aparım?

Kiçik budaqlarını

Dana-buzov qoparıb.



Qoruyuram mən səni,

Qoy əməyim batmasın.

Tez boy at, inəklərin

Ağzı sənə çatmasın…



DƏMIR YUMAQLAR



Yolbasan yola çıxıb,

Küçəmiz təzələnir.

Təkərləri elə bil

Yumaqdı, çözələnir.



Aldatmıram mən sizi,

Gəlin baxın, uşaqlar.

Fırlandıqca, açılıb

Küçə olur yumaqlar…





KAKTUS



Kaktus sanki kirpidi,

Yumulub yumaq kimi.

Əl uzatsan, oxları

Sancılar sancaq kimi.



Ona mehriban olsan,

Mütləq açacaq çiçək. –

Kirpi kimi yavaşca

Tikanlar arasından

Burnunu göstərəcək…



ISTIXANA



Atam istixanada

Çiçək əkib-becərdi.

Qışın oğlan çağında

Ləkdə şitil cücərdi.



Axı istixananın

Örtülü olur üstü.

Yeri isti olanda

Toxum bitir əlüstü.



Istixana qışda da

Süfrələri bəzəyir.

Istixana şüşəsi

Bir qalxana bənzəyir.



Nə qədər sərt olsa da

Qışın şaxta qılıncı –

Şüşə qalxan üstündə

Əzilir xıncım-xıncım…



AĞAC BOŞ QAYTARMADI



Ağacın dibindəki

Torpağa bax, çat-çatdı.

Nə yaxşı ki, tez gördüm,

Onun hayına çatdım.



Bir vedrə su apardım,

Tökdüm, ləzzətlə içdi.

Budaqlardan almalar

Qopub vedrəmə düşdü.



Necə gözəldir ətri,

Necə əladır dadı!

Pay apardığım qabı

Ağac boş qaytarmadı…



AĞACLARIN ŞƏHƏRI



Hər ağacın qarşısında

Ehtiramla ayaq saxla.

Burda nə qədər ağac var,

Qurtararmı sanamaqla?



Qəlbimizə fərəh dolur

Uzandıqca meşə yolu.

Şəhərin adamı çoxdu,

Meşənin ağacı, kolu.



Biz meşəyə gedən zaman

Bir günəşli səhər idi.

Oğlum dedi:

–Yəqin meşə

Ağacların şəhəridi…



AĞ YOLLARIN YOLÇUSU



Əlimdə quş tutmuşam,

Ona yaxşı baxın bir.

Dimdiyiylə dənləmir,

Dimdiyiylə dən səpir.



Kim bilir Əlifbanı,

O dənləri ''dənləsin''.

Quşum mahnı oxuyur,

Onu hamı dinləsin.



Birdən dönür yolçuya,

Yeriyir, batmır qara.

Gedir, dümağ düzlərdə

Izi qalır qapqara.



Onun yolu dolama,

Onun yolu dimdikdi.

Ayağına fikir ver,

Elə bil ki, dimdikdi.



O səyyahın dalınca

Sən də gedəsən gərək.

O yolçu – karandaşdı,

Qarlı düzlər – ağ vərəq…


SEHRLI VAĞZAL



Evimizin yanında

Sehrli bir vağzal var.

Cərgə-cərgə düzülüb

Qucağında qatarlar.



Neçə-neçə mənzilə

Düşər onların yolu.

Yükləri boşalsa da,

Vaqonlar qalar dolu.



Bu qatarın önündə

Yandırsan yaşıl işıq,

O, sənin həyatına

Olar bəzək, yaraşıq.


Bura kitabxanadı,

Adicə vağzal deyil.

Diqqətlə bax, hər kitab

Bir vaqondu elə bil.


Dayanıblar hamısı

Rəflərdə qatar-qatar.

Bu vaqonların yükü

Çatar, sənə də çatar.



Bu, sehrli qatardı,

Hamını inandırın.

Bu qatarın yolunda

Yaşıl işıq yandırın!


ƏMIMGILƏ GEDƏNDƏ


Mən papağımı

Başıma örtdüm.

Sözə baxmadım,

Hamını ötdüm.



Anam qışqırdı:

–Bizi də gözlə!

Qaçdım qabaqda,

Baxmadım sözə.


Birdən kükrədi

Hay-haray salıb,

Mənim başımdan

Papağı alıb,



Anama sarı

Qaytardı külək:

–Adam böyüyü

Gözləsin gərək!



BIR GÖZ, YA IKI?



–Bir göz yaxşı görür, iki?

–Oğlum, aydın şeydi bu ki,

Əlbəttə, iki.

Razılaşmır bu cavabla,

Gursel turşudur üzünü:

–Ovçu nişan alanda bəs

Niyə yumur bir gözünü?


KÖK

Eh, adım olsa da kök,
Arığam, deyiləm kök.
Könlündən keçir məni
Yeyəsən xırda-xırda.
Səsə bostançı gələr
Başlasan xırthaxırta.


BIR KÜLƏKLI
HAVADA

Bir küləkli havada
Bağçaya gedəndə biz,
Gülə-gülə söylədi
Bacısına Gülbəniz:

-Mən bağçaya gedirəm,
Görürsənmi, ay Mələk? –
Istəyir ki, məktəbə
Aparsın məni külək…