Manera.az tanınmış şair Maarif Soltanın şeirlərini təqdim edir:

Mən səni hələ də unutmamışam

Ayrıldıq,
Ayrılıq düşdü araya...
Ayrılıq məqamı soyuq bir öpüş...
Elə görüşmüşdük ayrılaq deyə -
Qəribə təsadüf, qəribə görüş...
Di gəl ki, bilmirəm, bilmirəm niyə
Mən səni hələ də xatırlayıram,
Mən səni hələ də unutmamışam...

Ünvan da almadıq bir-birimizdən –
Elə bil qəlbimiz, hissimiz daşdı.
Beləcə biganə, beləcə soyuq
Düşmən də düşməndən ayrılmamışdı.

Bu da bir taleymiş, bir bəxtmiş bu da...
Bəxt bir də üzümə gülərmi görən?
Ömrün sonunacan gözəsəm burda
O qatar fırlanıb gələrmi görən?

Demirəm, sinəmdə göynəyir yaram,
Demirəm, mən sənsiz qara bir daşam.
Sadəcə olaraq bilmirəm nədən
Mən səni hələ də xatırlayıram,
Mən səni hələ də unutmamışam...

Ömürdən o qədər adamlar keçir,
Görürsən, yaddaşda biri də qalmır.
Adam var, lap belə köynəkdən keçir,
Ayrılır, heç belə yeri də qalmır.

Elə görüşmüşdük ayrılaq deyə...
Di gəl ki, bilmirəm, bilmirəm niyə
Mən səni hələ də xatırlayıram,
Mən səni hələ də unutmamışam...

Ən böyük həyəcanım

Mənim nə bütövüm, nə də yarımsan,
Ömrün yamacında quzey qarımsan.
Hər sənə baxanda donub qalıram,
Kösövə dönürəm, yanıb qalıram.
Yana-yana donuram,
dona-dona yanıram.
Özümü yay günü yerdən buğlanıb
Göydə donub qalmış bulud sanıram.
Sən mənim nə qanım, nə də canımsan,
Sən mənim ən böyük həyəcanımsan.-
Hələ də dizlərim əsir qarşında.
Min sevda dolaşır hələ başımda,
16 yaşım var 60 yaşımda.

Xaos

Sən mənim boğazımda düyünlənib qalmış
udquna bilmədiyim qəhərimsən.
Sən mənim qaranlıq ömrümdə açılmayan səhərimsən.
Sən mənim başıma çəkdiyim ən şirin zəhərimsən,
Həsrətin viran qoyduğu şəhərimsən -
Nə günə qoydun məni...

Bir cüt təşnə dodağam - qabar-qabar oldum,
Qurumuş bir çəmənəm - cadar-cadar oldum.
İntizar sazağından qubar-qubar oldum,
Əsəbdən damar-damar oldum -
Nə günə qiydun məni!

Arxanca sürünməkdən elə yorulmuşam ki,
Sənə tərəf son addım atamağa taqətim yox.
Elə qorxubdur gözüm, sən tərəfə baxmağa
Halətim, cürətim yox.
Bir kəlmə söz deməyə bir gilə qüdrətim yox,
Əlimi uzatmağa qolumda qüvvətim yox...
Nə günə qoydun məni?!..

Sənə məktub

O gecə taksi də tapa bilmədik,
Düşdük küçələrə payi-piyada…
Büründük bir dünyü qayğısızlığa,
Sonra heç taksi də düşmədi yada.

Sonra bir dəlisov yağış başladı…
Yadındadırmı?
Sonra bir ilahi baxış başadı…
Sonra o ilahi baxış altda sən
Yumub gözlərini sığındın mənə.
Yumulu gözlərlə dünyaya baxdın,
Yumulu ğözlərlə dünya necəydi?
O nə sayaq gecəydi…
O nə qısa gecəydi, o nə oyaq gecəydi…
O nə xumar geçəydi…
O nə rahat gecəydi, o nə hamar gecəydi…

O gecə növbətci milisoner də,
O gecə yağış da, göylər də, yer də
Necə kövrək idi, ilahi idi…
İlahi, -deyirdim,- məndə baxta bax!
Qalxıb oturduğum sən bu taxta bax!
Sənsə titrəyirdin bir yarpaq təki…
Unudub hər şeyi hey deyirdin ki…

… Bax, elə o vaxtdan düşüb o taxtdan
Payi-piyadayam bu yollarda mən…
Bax, elə o vaxtdan, elə o vaxtdan
Hər gecə üstümə yağışlar yağır-
Yarpaq qarışıq…
Hər gecə yuxumda şimşəklər çaxır-
Diksinib yuxudan baxıb görürəm,
Yenə uzaqlaşır məndən bir işıq…
Bədənim yamyaşdır – su içindəyəm,
Alışıb yanıram – od içindəyəm…
Artıq min ildir ki, islanıram mən –
O yağış altda.
O yağış o odu söndürə bilmir…
Xəbərin varmı?!

Yadındamı?

Yasəmən fəsli idi...
Mən - odlanmamış Kərəm,
Sən isə Əsli idin.
Bütün dünya xumardı...
Bızə nə məhəl qoyan,
Nə qibtə edən vardı.
Sakitcə böyrümüzdən
Ötüb kecirdi hamı.
Yadındamı?

Bir yasəmən kolunun
Xəfif ətri içində
Oturmuşduq yanaşı.
Əllərinə toxundum,
Toxundum naşı-naşı.
O gecə bir-birinə
Ən incə mətləbləri
Əlimiz pıcıldadı.
O qönçə tanışlıqdan
Alnımızda həyalı,
Təmiz, şəffaf, utancaq
Damcılar puçurladı.
Unutmuşduq hər şeyi...
Birdən adımı çəkdin.
Qeybdən bir meh kimi
Adım titrədi, əsdi.
O gecə sən özümə
Xatırlatdın adımı.
Yadındamı?

O gecə bir him qədər
Qəlp kəlmə işlətmədik.
Təmizlikdən, düzlükdən
Qorxub qaçmışdı yalan.
O da bir cür gecəydi -
Həyalı, yaddaqalan...
Kaş ki, bütün ömrümüz
Elə o cür keçəydi.
Belə xatirələrdi
Ömrü boyu yaşadan,
Təmizləyən adamı.
Yadındamı?

Uçurduq, hey uçurduq...
Onda xəyalımıza
Fəzalar çox dayazdı.
O cür ilahi gecə
Bütöv bir ömür üçün
Azdı, vallah, çox azdı.
Ömürdən düşdü qaldı...
Harda ilişdi qaldı
O anlar, o saatlar?
Eh, daha xatirələr
Gəlib çatmaz dadıma.
O gecə nə deyirdim,
Nə söyləyirdim sənə?
Salammıram yadıma...
Bəs sənin yadındamı?
Ötüb kecən baharım,
A qönçəm, a bənövşəm,
Daha yaza bilmırəm -
Titrəyir barmaqlarım.
Burda yazmadıqlarım
Yadındamı?..

Bu yol

Bu yol görən hara gedir, ilahi…
Enişəmi, yoxuşamı, düzəmi?
Bizəmi – Təbrizəmi?
Məbədə getmirsə, hara gedir bəs?
Daha əldən düşdük, yorulduq daha,
Daha getmək olmur – təntiyir nəfəs.

Bu yolu kim gedib birinci dəfə,
Kim salıb bu yolu, bu yol kimindi?
Əyər oğulsansa, bir addım da at,
Əyər hünərin var, geri dön indi.

Nə geri qayıtmaq olur, nə də ki,
Nə də ki, irəli yerimək olur.
Sərilib qalmısan, atam-qardaşım,
Topla son gücünü qalx, ayağa dur.

Bu ulu dünyanın min bir yolu var:
Ot basmış yolu var, təzə yolu var.
Vəzifə yolu var, qeyrət yolu var,
Koroğlu yolu var, Həmzə yolu var.

Bu yol görən hara gedir, ilahi!..
Daha taqətim yox, titrəyir dizim.
Bu nə sayaq yoldu, necə yoldu ki,
Aparıb bir yana çıxarmır bizi.

İlğımlar görünür gözlərimizə…
Gedirik birtəhər, yixila-dura.
Bilmirik bu yolun harasındayıq,
Bilmirik hayandı, haradır bura.

Gah yandırıb-yaxır cəhənnəm odu,
Gah da döyür bizi şaxta, qar, dolu.
Cənnət öndədirsə, onda deməli,
Cəhənnəmdən kecir cənnətin yolu.

Sağ hanı, sol hanı – caşıb qalmışıq,
Günbatan haradır, gündoğan hara?
Getmək istəyirik qibləyə sarı
Vallah, bu yol bizi aparmır ora.

Dörd yandan cəhənnəm yelləri əsir-
Örtür arxamızca izlərimizi.
Yol deyil, bəlkə də qızıl ilandı
Qıvrılıb, hacansa çalacaq bizi.
Bu yoldursa, hara gedir, ilahi?!

Sinə daşı

Bu adam böyüdü, böyüdü getdi...
Böyüdü saat-saat, böyüdü pillə-pillə,
Böyüdü hiylə-hiylə.
Böyüdü asta-asta,
Böyüdü usta-usta.
Bu adam böyüdü, büyüdü getdi...

Getdi, hara getdi – bilə bilmədi,
Getdi, elə getdi, gələ bilmədi.
Getdi, adamların gözündən itdi,
İtdi bu dünyadan, özündən itdi.

Böyüdü bu adam, böyüdü getdi...
Getdi qulaqlarından anasının laylası,
Sonra atasının öyüdü getdi.
İlahi, bu adam böyüdü getdi!

Böyüdü pillə-pillə, böyüdü hiylə-hiylə,
Böyüdü ayla, illə.
Bu adamın yolları gedər-gəlməz deyilmiş,
Bundan betər yol imiş –
Gedər-itər yoluymuş,

İlahi, bu adam böyüdü itdi!..
...Bu adamın anası
Tanrını qarğıyır, göyü qarğıyır,
Oğlunu doğduğu günü qarğıyır.
Bir parça daş qoyub evin küncünə
Deyir: “Mən oğul yox, bu daşı doğdum,
Bala yox, mən bəla, gözyaşı doğdum...”

İlahi, böyüdü, bu daş böyüdü...
Böyüdü daşlardan-daşlara dəydi,
Böyüdü başladan-başlara dəydi.
-Daş yağır. –dedilər, -göydən daş yağır!
Baxdılar yazıq-yazıq, baxdılar fağır-fağır

Uçan daşın dalınca.
Baş qoymamış balınca
Düşdü adamların yuxularına
Çilik-çilik eylədi, sındırdı, qırdı bu daş
Adamların tərtəmiz, bəyaz yuxularını.

Kimlərsə sığındı qorxularına,
Kimlərsə sığındı həyalarına,
Kimlərsə sığındı yuxularına.
Gözyaşlarına da sığınan oldu.
Bir gün qeyb oldu o daş,
Unutdular onu da adamlar yavaş-yavaş...

...O gün bir dəstə uşaq
Köhnə bir məzarlıqda
sinə daşı görüblər.
Qaldırıblar o daşı
Qaldırıb görüblər ki,
Böyüyüb itən adam
O daşın altında büzüşüb qalıb.
Qalıb qovrula-qovrula,
Qalıb qıvrıla-qıvrıla...
Yığışıb günahları uçuşur başı üstdə.
Ana da bardaş qurub o sinə daşı üstdə
Layla deyib ağlayır:
-Laylay, günahım, laylay,
Qara sabahım laylay,
Laylay, laylay, a laylay...

Məni gözləmə

Ümid ağuşunda, qəm qucağında
Oturub otağın bir bucağında
Qucub dizlərini məni gözləmə -
Mən bu intizara layiq deyiləm...

Fikrin nağıllara getməsin sənin,
Bu yaşda nağıldan yan gəz, uzaq keç.
Ağatlı oğlana dönə bilmərəm,
Yenidən özünə bir ağatlı seç.
Burax bu ümidi, məni gözləmə,
Mən ki bu ümidə layiq deyiləm...

Güldürmə özünə sirdaşlarını-
Axıtma arxamca gözyaşlarını.
Onsuz da qayıtmaq gəlmir ağlıma,
Örtüb gözlərini əllərin ilə
Ağlama, sən Allah, məni ağlama,
Mən bu gözyaşına layiq deyiləm...

Qismət

... Mənsə o qismətin düşüb ardına
Qaçaram, qaçaram çata bilmərəm.
Uçaram, uçaram tuta bilmərəm.
Tutaram, sürüşüb çıxar əlimdən.
Beləcə qovhaqov, qaça-qaç düşər.
Ayların, illərin içindən keçib,
Özümü kol-kosa, dağ-daşa vurub,
Büdrəyib, yıxılıb, qanayıb, durub
Gedib görərəm –
Başqa birisinin ovcuna qonub,
Gedib bir özgənin qisməti olub.

Bir az doluxsunub, kövrəlib bir az
Deyərəm: - A qardaş, belə yaramaz,
A mənim qismətim, a mənim payım,
A mənim halalım, hara qaçırsan?
Sən mənim əlimdən niyə uçursan?
Səni gözləmişəm mən illər boyu,
-Ya qismət, -demşəm,- Ya baxt! - demişəm,
Harda olsa gələr bir vaxt - demişəm.

Mən ki, qismətimdən bir gilə artıq
Özgə tikəsinə göz dikməmişəm.
Sonra da yorulub, lap əldən düşüb,
Sərilib qalaram bir səringahda.
Gözümü dikərəm uzaq yollara,
Çevrilib göylərə baxaram gah da..


***
Sıyrılıb çıxarsan həsrət içindən –
Tökülər həsrətim ayaqlarına.
Nura, səadətə çevrilərəm mən,
Qonaram alnına, dodaqlarına.

Bəxtəvər-bəxtəvər gülümsəyərsən…
Tutaram əlini ovuclarıma.
Bir az yanaqların solub deyəsən,
Saçların bir azca uzanıb amma.

Yenə səhərəcən qalarıq oyaq,
Səadət tökülər sənin gözündən.
İlahi, görəsən mən səndən qabaq
Necə yaşamışam bu yer üzündə?!

Dayanıb lap yaxın – nəfəs-nəfəsə
Əlinə, gözünə baxaram elə.
Gülüb pıçıltıyla deyərsən nəsə,
Boğaram sözləri öpüşlərimlə.

… Sonra dan sökülər – oyanar hamı…
Mənimsə bədənim – yanar bir ocaq.
Yenə səndən mənə – dolu külqabı,
Bir də otaq dolu tüstü qalacaq.


***
Bu qar çox tez düşdü həmişəkindən...
Sevinə bilmədim bu yağan qara.
Sentyabr hara, axı qar hara?
Almalar budaqdan dərilmədilər,
Yarpaqlar torpağa sərilmədilər.

Durnalar bəlkə də dönməyib geri.
Başında bir qarın yemək sevdası
Vurnuxur yenə də küçə itləri.
Əlimdə min adda işim yarımçıq...
Ağ qəriblik enir səmadan yerə.
Bənzədə bilmirəm bu yağan qarı
Torpağa səpilən ağ çiçəklərə.

Bu qar kəndimizə yağdımı görən,
Camaat ot-ələf yığdımı görən?
...Əlimdə min adda içim yarımçıq,
Başımdan qayğlar aşır bu anda...
Bildim,yazıq Kərəm nələr çəkibdir
"Ərzurumun gədiyinə varanda".
Yamanca ağ etdi bu ağ qəriblik -
Ağartdı düzü-dünyanı.
Guya ki, ağardı üzü dünyanın.

Təqdim etdi: Tural Adışirin
MANERA.AZ