manera.az
manera.az

Hamı bir vaxt sərçə olur, hamı uçur dən dalınca

Hamı bir vaxt sərçə olur, hamı uçur dən dalınca

Manera.az istedadlı gənc şair İntiqam Yaşarın şeirlərini təqdim edir:

Evdə yoxam

Qapımı döyən ayrılıq,
Evdə yoxam, evdə yoxam.
Qonağam deyən ayrılıq,
Evdə yoxam, evdə yoxam.

Gördüyüm mənə çoxdumu,
Xoş günüm iti oxdumu,
Döyməyə qapı yoxdumu,
Evdə yoxam, evdə yoxam.

Sənə kim dedi gündə gəl,
Ömür bitəndə sonda gəl,
Haçan çağırsam onda gəl,
Evdə yoxam, evdə yoxam.

Divardakı nəm danışır.
Dam dolusu qəm danışır.
Yerimə qələm danışır,
Evdə yoxam, evdə yoxam.

Mülkümdən qoparıb məni,
Bu qayğı lap sarıb məni.
Aparan aparıb məni.
Evdə yoxam, evdə yoxam.

Bir udum vətən

Bu sərçələr yem dalınca
Tanrının yanından eniblər yanıma.
Son ümid, son güman kimi
Qonublar eyvanıma.

Hamı bir vaxt sərçə olur,
Hamı uçur dən dalınca.
Bir parça torpaq dalınca,
Bir udum vətən dalınca.

Düşür özündən xəbərsiz,
Lələk-lələk qanadları.
Yolur yağış qanadları,
Yolur külək qanadları.

Ürəyimə daman kimi,
Nə yaxşı ki, dən səpmişəm.
Məni görüb uçardılar,
Dəni dünəndən səpmişəm.

Hamı bir vaxt sərçə olur.
Hamı uçur dən dalınca.
Bir parça torpaq dalınca,
Bir udum vətən dalınca.

Hamı ürəyinə çəkilib

Nə beş il, nə on il, nə də ki, yüz il,
Bəlkə də daha çox,
bəlkə də min il.
Ara məsafimiz uzanır yaman,
Darıxır sinəmin altdakı dərd də,
Darıxır üzümdə qırışlar belə,
Darıxır bu yorğun baxışlar belə.
Ağzına su alıb həyət-baca da,
Ağzına su alıb qardaş-bacı da.
Hamı şirin-şirin darıxmağında,
Hamı ürəyinə çəkilib susub.

Onda hər şey tamam başqaydı

Onda ümidlərə söykənmək var idi,
Onda arzulardan iki əlli tutmaq olurdu.
Onda hər şey tamam başqaydı,
Onda bir təbəssümə hər dərdi unutmaq olurdu.
Onda hamıdan tez oyanmaq hünər idi,
Onda günəş daha erkən doğardı yer üzünə.
İndi?
İndidən danışma, danışma dostum,
İndi ayda-ildə bir düşürük onun izinə.

Sabahın adamıyıq

Nə sən dünənin adamısan,
nə mən bu günün adamı.
Biz sabahın adamıyıq əzizim,
sabahın adamı.
Dünənin də günahkarıyıq, bu günün də.
Təkcə, sabaha suçsuzuq.
O da ya qismət, ya gələ, ya gəlməyə...

Getmək havası

O nə getmək havası,
Bu nə vida tonuydu?
Görənlər deyərdi ki,
Ta dünyanın sonuydu.

Çox gedənlər görmüşəm,
Çox əlvida nidası.
Sinəmə də düşmür heç,
Ayrılığın havası.

Düşünürəm ki, kaş sən,
Gülə-gülə gedəydin.
Mən də inanmazdım heç,
Gələ-gələ gedəydin.

Daha gecdi, həm də çox,
Bilə-bilə getmisən.
Necə gözəl bilirsən,
Elə, elə getmisən.

Bütün olanlara əlvida

Bir də bir gün bütün olanlara əlvida,
Bütün suallara sükut cavabı.
Qulaqlarında gedənlərin ayaq səsləri,
Divarlarda hıçqırtı izləri.
Unutduğun ürəyinlə baş-başa səhəri gözləmək.
Bir gözün qapıda, bir gözün saatda.
"Nə bilirsən, bəlkə gəldi, nələr olmur ki, həyatda?"

Bütün ümidlər dümağ geyinir...

Bütün ümidlər dümağ geyinir,
Tanrıyla hər sabahkı görüşə.
Bütün ürəklər eyni ritmə aludə,
Bütün ürəklər eyni ahəngə uymuş.
Hamını eyni arzulardı əsir-yesir edən,
Hamı da eyni sözdən, eyni "yox"dan doymuş.

Bir şəhərin boşluğu

Bir şəhərin boşluğu
bir balaca otaqdan başlayar, dost.
Oynama sükutun ağır havasına,
sümüyünə düşmürsə.
Keçmiş görüş yerindən keçəndə asta addımla,
Düşünmə hər şey köhnəldi, unuduldu,
Orda indi sevgililər görüşmürsə.
Ürəklər qayıdan yerə ayaqlar hələ addımlayır,
Qərarsız, çarəsiz, ümidsiz, solğun...
Bax, bu cür can atır, belə addımlayır...
Sən kimsən, mən kiməm, o kimdi,
Yoxuqmu, varıqmı, nə bilim.
Kaş, kimisə qınamaq gücüm tükənəydi.
Ya mən susa biləydim, dərindən bir köks ötürüb,
Ya da suallarımı eşidən biri dinəydi...

Əkiz ağrılar

Bəzən ağrılar da əkiz doğulur,
Məsələn,
Ürək ağrılarıyla kürək ağrıları kimi.
Ayırmırsan heç birini,
Qolların daha geniş açılır,
Qoynun daha isti olur onlara.
Hər əsən küləkdən,

Hər yağan yağışdan qoruyursan.
Onlar boy atıb-böyüdükcə,
Sən ayaq üstə quruyursan.
"Şəkər" kimi adı şirin olur,
dadı acı.
Bir gün də, bir gün də,
Səni "təbrik"ə gəlir dostlar, tanışlar.
Qurtulursan büsbütün,
Çatır dadına ağrıların ən sonuncu əlacı.

İtirmək qorxusu

Daima itirmək qorxusu,
Daima itirmək xofu…
Ən pisi də susmaq ağrısı,
Bu dərdi dilinə gətirmək qorxusu.
Hər gün eyni şəhər,
Eyni insanlar,
Eyni metro,
Eyni səs siqnalları…
Ayaqlarının əzbərlədiyi şəhərdə
ürəyinin hər gün azması, itməsi, itməsi.
Sənin deyilmiş kimi ürəyinin başından keçməyin,
Və bir gün onun hər şeydən, hamıdan, elə səndən də küsməsi.
Əbədilik ayrı bir şəhərə getməsi… getməsi… getməsi…

Susmağa xeyli həqiqət

Susmağa xeyli həqiqət,
Danışmağa xeyli yalan.
Mən, bomboz küçələr...
Əyri dalan...
Şütüyən baxışlar, təslim ayaqlar...
Deyirlər bu yaz da gecikir,
Ötən ildəki kimi...

Və bir gün…

Nədənsə bizdən çox uzaqda olur biz istəyənlər,
Nədənsə çox yaxına buraxırıq istəmədiklərimizi.
Addım məsafələriylə işğal olunuruq,
Bir udum havayla tükənirik.
Heç vaxt etiraz etməyə cürətimiz olmur,
Nə bir kəlmə danışırıq,
Nə dinirik.
Və bir gün,
Və bir gün illərlə susmuş ev telefonumuz öldürür özünü.
Bir əcəl zənginə diksinirik.

Vurma cədvəlində "2"-dəyik

Bu ömür günbəgün ələnir qum kimi,
Etinasızca dayanmışam pəncərə önündə,
Əllərim qoynumda məhkum kimi.
Baxışlarımı dikmişəm məndən çox-çox uzaqlarda
o xoşbəxt, bir az da nadinc uşağa.
Orda bir xeyli şən görünürəm,
17 il əvvəl çəkilən fotodakı təzə gödəkcəm də əynimdədi.
Dostum Seymuru gözləyirəm,
Balıq tutmağa gedəcəyik,
Xəlvətcə "bizim çay"a.
Anamız bilsə, öldürər bizi,
Hələ vurma cədvəlində "2"-dəyik,
Məktəb də açılır bir aya.

Yağış bu gün kəsməsin

İki nəfərin bir çətirə sığınması
Yağışdan qorunmaqdan çox təklikdən qorunmaqdı.
Bunu şimşəklər belə təbəssümlə qarşılayır.
Çətiri tək daşıyanlar həmişə islanarlar,
Həmişə xəstlənərlər.
Bizi xəşbəxt edən nələr varsa,
Kiçicik səbəblərin xatirinədi.
Külək qalxsa belə, çətirimizi apara bilməz,
Əllərimiz möhkəm sıxıb dəstəyi,
Mənim sol əlim, sənin sağ əlin.
Kaş ki, Tanrının bizə rəhmi gəlsin,
Yağış bu gün kəsməsin.

Və susarsan...

Bəzən qopub getmək istərsən bu şəhərdən,
Güvəndiyin əlləri soyuq görəndə…
Və sadəcə “əfsus”-deyərsən dünənlərə…
Bundan başqa bircə kəlməyə belə gücün çatmaz.
Qəhər boğar, çırpınarsan qəfəsində…
Bax, beləcə, bir ad sınar, çiliklənər nəfəsində…
Və susarsan…
Hər hərfindən bir əlamət boylandıqca dünənlərə,
Şüşə kimi çilikləri kəsər sənin əllərini,
Xəbərin olmaz.
Sahiblənər hər hissəni, bircə-bircə toplayarsan…
Qoymazsan ki, yerdə qala…
Qəfildən lap gözlərin qaralar, az qalsın ki, yıxılasan…
Gözlərin əllərinə sataşar,
Doğram-doğramdı əllərin…
Söykənərək bir divara “ah” çəkərsən dərindən,
“deyəsən, çox qan itirdim, deyəsən, çox yorulmuşam”…
-Nə yaxşı ki, söykənməyə bu divar var!
Və susarsan…

Hər gün bir az unutmaq

Hər gün bir az unutmaq
hər gün bir az ölməkdi.
İndi gülmək, doğrusu,
xətir üçün gülməkdi.

Bəzən, unutmaq olmur
ən kiçik zərrəni də.
Xatirələrə xatir
unutmuram səni də.

Sən də unutmamısan,
yüz rola gir, qəddar ol.
Alınır da sözdümü?
çox peşəkarsan, var ol.

Axı, mən özüməmmi,
sənə "özün ol” deyim.
Hansı işığa baxıb,
"getmə” deyim, "qal” deyim.

Sənin nə günahın var
nə ittiham edim mən?!
Baş ağrısı olmasın,
sözüydü də dedim mən.

Əllərin üşüdükcə

Əllərin üşüdükcə
Şəkillərimi yandır.
Bu dünyada hər şeyin,
axırda yanmağına.
Həm özünü inandır,
Həm də məni inandır.

Son deyilən nə var ki,
bu da bir imtahandır.
Bu dünyada əzəldən,
həqiqət adlı nə var,
sən də bildin yalandır,
mən də bildim yalandır.

Xatırlamaq da olmur,
xatırlama, amandı...
Gizlədiləsi nə var,
Həm də ki xatırlamaq.
bir az sənə ziyandır,
bir az mənə ziyandır.

Susmağa xeyli həqiqət

Susmağa xeyli həqiqət,
Danışmağa xeyli yalan.
Mən, bomboz küçələr...
Əyri dalan...
Şütüyən baxışlar, təslim ayaqlar...
Deyirlər bu yaz da gecikir,
Ötən ildəki kimi...

Bizdə soyuqlar düşüb

Sizdə bilmirəm necə,
Bizdə soyuqlar düşüb.
Qış qapını kəsdirib,
Boran gəlib, qar düşüb.

Ayaqlarım üşüyür,
Əllərim mənim deyil.
Düşmən də, heç düşmənə
Bu qədər qənim deyil.

Dərd çox ovub içimi
Bir almaz tiyə kimi.
Mənəm duruş gətirən,
Dözən indiyə kimi.

Hər nəfəs almaq belə,
Ağırdı bu şəhərdə.
Yaşamaq çətin işdi,
Doğrudu, bu şəhərdə.

Sizdə bilmirəm necə,
Bizdə soyuqlar düşüb.
Qış qapını kəsdirib,
Boran gəlib, qar düşüb.

Ağ bayraq qaldırmalıyam

Gözlərindəki sükut qədər möhtəşəmliyin var,
Saçlarındakı dalğalar qədər fikrim dağınıq.
Göyərçin əllərin hər gün günəşin pərdəsin çəkir kənara,
Yer üzü qurtulur zülmətdən.
Hər gün arzularda möhkəmlənir yerin,
Xəyalın üstümə hücum çəkir hər səmtdən,
İxtiyarsız əllərim qalxır, təslim olur həqiqətə.
Əllərini ver, əllərini.
Ağ bayraq qaldırmalıyam taleyimə.

Küsə də bilmədik

Divarlara əl uzatsaq, yıxılmamaqçün,
Divarlar da qaçar qabağımızdan.
Qismətdən əlimizdən tutası kəslərin,
Əlimizə çatmadı əlləri.
Tutdular ayağımızdan...
Küsə də bilmədik.
Hər halda,
zəhmət çəkmişdilər.

Məni heç kimdən soruşmayın

Ölüm şərəfinə ucalan sükut bayrağıyam,
İçimdə əsən küləklərlə tərpənirəm.
Gözlərimi gözlüklər yordu, əllərimi nəfəsliklər,
Axilles dabanından döşəmələr təngə gəldi.
Duaçı oldular bir daha dönməyim deyə,
İllər oldu göy üzündə bulud görməyəli,
İllər oldu göy üzündə ümid görməyəli.
Bütün soyuqları, bütün sazaqları
damarlarımdan keçirib, buraxdım Yer üzünə.
Odur ki, ürəyim nə pislik etsə, özünə edib, yalnız özünə.
Nə bir qapım-bacam var,
Nə də adım soruşulası bir ünvanım.
Məni heç kimdən soruşmayın,
Mən hələ yaşamağı məşq edirəm.
Alınsa, günəş gülümsəyəcək gözlərimin dərinliyində.

GƏDƏBƏYБесплатные шаблоны для 10.5Forex Портал для чайников






Mətndə səhv var? Onu siçanla seçin və Ctrl+Enter düyməsini basın.
Teqlər:
ŞƏRH YAZ
OXŞAR XƏBƏRLƏR
TRİBUNA
XƏBƏR LENTİ
BÜTÜN XƏBƏRLƏR
TÜRK DÜNYASI
«     2020    »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031