Manera.az şairə Nuranə Nurun şeirlərini təqdim edir:

Həyat

Yordum səni , HƏYAT
Üz çevirsən də məndən ,
düz gözlərinin içinə baxıram...
Gözlərinin dilini yaxşı bilirəm.
Rahat olsun başqasına verəcəyin könlün,
Bir öpüş də almağa qıymadım,
Başqasını sevərsən deyə...

Cəsarət

Adam cəsarətlə doğulmur,
Cəsarətlə böyümür, yaşamır.
Cəsarəti öyrətmirlər adama.
Qazanırlar onu.
Yaltaqların, nadanların,
qanmazların qarşısında susduqca,
həyatımızı burnumuzdan qusduqca qazanırıq.
Həvvanın cəsarətini qınayırıq min illərdi,
o ağacı , o nəfsi yaradanı qınamırıq.
Biz yalnız ölümün üstünə cəsarətlə gedirik,
cünki ondan çox zəifik.
İlk cəsarətimi xatırlayıram-
yelləncəkdə ipdən buraxmışdım əlimi .
Sonuncunu yox.

Əslində

Kimsə kimsəni tərk etməz əslində,
Yalqızlıq zamanın işidir.
Şairlərin paylaşa bilmədiyi bəd duasını
Hər gün yanından keçib getdiyin,
quş yuvasını bu gün görməkdi.
Boy atdı yenə sözlər,
yaşanmamış sevgilərə yazılan şeirlər kimi…
Boyatdı yenə sevgilər,
ulduzları baxışlarınla söndürürmüş kimi…
Bir çılpaq fəsildə düşmək zamanın ayaqlarına ,
Yalvarmaq, yalvarmaq,
Mümkünsə, düm ağ geyinənə kimi…
Yalqızlığını basıb bağrına
Bu şəhərin ən qaranlıq küçəsində belə,
gizlənə bilməmək səhərə kimi…
Üst başından təmizləmək sevgiləri,
Üstündə bir ümüd də cücərməyən,
Gələcəyə könül vermək, can verənə kimi…

Ağlına gəlməyən yerdə

Çox canlar yaxmışdın,
Sənin canını da yaxan oldu, canım...
Əvəzində,
Tac elədin onu qürurlu başına ,
Soyundun qarşısında
Ömür boyu soyunmaqdan utandığın
Iki kəlmədən ibarət
o ən uzun cümləni...
Çox canlar yaxmışdın,
Sənin canını da yaxan oldu, canım...
Əvəzində,
Güdüzlərindən Gün,
Gecələrindən Ay,
Ruhundan can,
Ciyərindən nəfəs,
Ümüdsüzlüyündən ümüd,
imkansızlığından imkan,
ayırdın ,ona bağışlamağa ...
Həyatlandın səsinin qucağında,
Günəşləndin kölgəsində...
Çox canlar yaxmışdın ,canım,
İndi səni odlayan bu közdən,
bircə ovuc əksilərsə,
Ciyərlərimə batar bu küt nəfəs,
Gülməz uzumə aynalar,
Gülməz bir də...
Mümkün olsa gizlədərdim bu dünyanı,
Ağlına gəlməyən yerdə...

Getsəm...

Getsəm ,tək getməyəcəm,
Bir dost, bir sirdaş,
Bir ana , bir bala ,
Bir sevgili götürəcəm özümlə...

Getsəm tək getməyəcəm,
Bir doğmalıq , bir anlayış,
Bir rahatlıq,bir təbəssüm,
Bir də,
bir ilıq baxış götürəcəm özümlə...

Getsəm tək getməyəcəm,
Ayı, Günəşi, Göy üzünü,
Dənizləri, çayları,
İlləri , ayları götürəcəm özümlə...

Getsəm tək getməyəcəm ,
Təmizləri , əslləri,
Yağışları, qarları,
Bir də bütün fəsilləri
Götürəcəm özümlə...

Getsəm tək getməyəcəm
Aparacam hamını,
Aparacam hər şeyi .
Getsəm gedəcək mənlə,
Doğulmayan , ölməyən
O körpə balamız da,
Onu bölə bilmərik,
Amma bu kainatı ,
Bölmüşdük aramızda .

Getsəm ,tək getməyəcəm,
Arxamca çox ağlama.
heç nə qalmadı məncə,
Yığdım kiçik bağlama.

Təkcə xatirələri

yığıb qurtara bilmədim .
Bu boyda bağlamaya
Hamısı sığmır baxdım.
Sənə ancaq dünyada ,
Yer tutmayan ən böyük ,
əşyaları buraxdım.

Yaşım qədər

Axşamüstü geyinincə,
O işıqlı paltarını ,
Incə qaranlığından,
Qapısını döyüb qaçmaq istəyirəm bu şəhərin.
Çıxmaq istəyirəm övladlığından .
Kövrək Ay öpər üzümdən,
Sonsuzluq tutar əlimdən.
Çox sular axdı,
O körpünün altından.
Külək çoxdan qırıb,
O buludun qanadını.
O körpüdən, o buluddan
Çəkdim yorulmuş gözümü.
Yol yolçunun xərcliyidi,
Yollardan aldım özümü.
Nə bir ünvan tanıyıram,
Nə bir insan,
Dincəm indi.
Bilmirəm kim xatırlayar ,
Yaşım qədər gəncəm indi.

Darıxmaq kimi...

Darıxmaq kimidir hər şey,
Günüm də, mənim günümdə
Bu gün deyə bilməmişəm,
Adın islanıb dilimdə.

Gecə düşər, günüm doğar ,
Ulduz-ulduz xəyalıma.
Arzularımı udmuşam ,
Ağrı verir sol yanıma.

Günün qapısı aralı,
Sabah dolur bir anlığa.
Gecənin ömrü yetmədi,
Bir pəncərə qaranlığa.

Üşüyür şəklin əlimdə,
Ürpənir bax nəfəsim də.
Qışın da ürəyi əsir,
Quşbaşı qar həvəsində.

Darıxmaq kimidir hər şey,
Günüm də, mənim günümdə.
Bu gün deyə bilməmişəm,
Adın islanıb dilimdə.

Foto

Nə vardi gözlərindən gələcəyi oxumağa ,
keçmişini xatırlatmasaydı.
Belə yaxın durmasaydı,
nəsə uydurmasaydı...
özündən gizlənməsəydi, bu baxışlar.
Düşüncələr qucağından qoymur yerə,
bu dəcəl uşağı.
Qoysa yoxuşlara yuvarlanar.
Xəstələnib sakit durunca dəcəl uşaqlar,
Anaları yalvararlar Allaha ,
Tez sağalıb, dağıtsın ev eşiyi.
Ən sevdikləri, qoruduqları əşyaları verərlər əllərinə.
Bax, elə vermişəm könlümü bu adama
Bircə mən bilirəm, bu adamın
Ən yaxşı fotosu ömür boyu çəkdikləridi.

Yol ver

Misralar neyləsin,
Qafiyə tapmıram sənə gəlməyə.
Sözlər nə bilsin,
Yenisini axtarıram sənə deməyə.
Yollar nə bilsin,
Yenisini axtarıram ölçülməyən, gedilməyən,
Xətrimə dəyən küləklər,
Otların yaşıllığını diz çökdürüb,
Havanı əyən küləklər.
Havanın ayağı üzülür yerdən.
Ömrünü Günəşə bağışlayan günlərə
and olsun !
Bəlkə min dəfə, min yol axtarmısan
O anı qucaqlamağa,
Qucağını tapmamısan.
Qolların axtarır səni,
Öz boynuna dolanmağa
Səni yola bağışladım,
Çəkil yolumun üstündən,
Yol ver sənə yollanmağa.

Bu gecəyə

Bu gecənin qaranlığı,
Qaranlıq qalırdı mənə.
Oydum gözlərini,
Yırtdım ulduzlayan bətnini,
Odlayıb söndürdüm ayazını...
Bu gecənin hər misrası,
Nağıl rəngdə kabus imiş.
Süfrə açdım göy üzünə,
Buludlar iştaha gəldi,
Yuxuların qarnı toxdu.
Axtardım səhərə qədər,
Bu gecənin
Cini var, lampası yoxdu.

Metro

Indiki zamana aiddir bütün feillər
Qapılar bağlanır, növbəti stansiya...”
“xahiş olunur, vaqonlardan düşərkən,
əşyalarınızı götürməyi unutmayın “
Fikrim axır, axır
Susuram,
ona qədər susdum.
Sonra bütün dillərdə susuram.
Nə pəncərəsini Günəş qamaşdırır,
Nə qapısını külək döyür.
“Sim-sim qapını aç “ sözü də çıxıb
hamının yadından.
Qapılar açılır
Fikirlər boşalır,
Yeni fikirlər dolur vaqona.
“Uşaqlı qadınlara, əlillərə yer verin”
Qucağı əylənir bir ikisinin.
Fikirlərin əsasını, arabasını alır
O biri fikirlər.
Indiki zamana aiddir bütün feillər
“qapılar bağlanır, növbəti stansiya 20 yanvar,
Next station is 20 yanvar ”
Fikirlər dərinləşir, gərginləşir
Beyinləri eşir, deşir.
Əsalı fikirlərdən utanır vaqon.
Burda indiki zamana aiddir bütün feillər
“Mənə Azadlıq stansiyası lazımdı “-deyir .
Bayaqdan bütün dillərdə susuram.
“Azadlığa gedən yol 20 yanvardan keçir”.

Elə-belə

Deyir, yaman sınıxmısan
Sümüyün sağ olsun, fikir eləmə.
İçdiyin dərmanın qutusu məndə,
Hara əl atıram, dəyir əlimə.

Ən çox gözlərini sevirdim, nahaq
Sevdiyim gözlərə kədər toxudun.
Özündən soruşa bilmirəm daha,
Şeir yazıram ki, bəlkə oxudun.

Bəlkə

Sinəmdəki yaralarım,
Qaradinməz dualarım,
O alnından öpüləsi,
Günahlarınla qocalır.
Tanrı bəlkə də qadındı
Bağışlamağı bacarır.

Qorxma

Bir gün bu günün həsrətin
Çəkəndə , çöhrəm solacaq.
Yanaqlarım duman-duman
Gözlərim bulud , dolacaq.

Gizlənəcəm öz içimdə,
Sevincim kədər biçimdə.
Nə qədər saysam gecindən
Bir gün olanlar , olacaq.

Gələn xəbərsiz gələcək,
Qəfil özün yetirəcək.
Bilmirəm nə gətirəcək.
Hansı budağa qonacaq?

İndi, hələ hava xoşdu
Bu gün də, belə sovuşdu.
Nə vaxt görsən yerim boşdu ,
Qorxma, fələk dolduracaq.

Sevgi keçirməz

Sevgi keçirməz olaydı,
İslanmayaydı ürəyim.
Qışdı indi getsən əgər,
Qalın geyin, üşüməyim.

Çatan kimi xəbər elə,
Getmə gəldiyin o yolla.
Sənlə keçirdiyim ömrü,
Göy əskiyə büküb yolla.

Həyatın üzü sökülsə,
Özüm birtəhər hörərəm.
İnnən belə sən tərəfə,
Hamı baxar, mən görərəm.

Bəlkə də bu son şeirimdi,
Bəlkə də son yazım olar.
Bəlkə bu sözlərim sənə,
Susmaq üçün lazım olar .

İşarə

Barmağına bir işarə qoy,
Unutmaq üçün...
Ayağına küçələri dola,
Qaçmaq üçün...
Dərin bir nəfəs al,
Boğulmaq üçün...
Vəssalam.