Manera.az Bəxtiyar Əlirzayevin şeirlərini təqdim edir.

Üç gün deyil sən gedəli,

ayağımı yerə basa bilmirəm,

əlim tutmur heç nəyi…

Söndürüb bütün işıqları

Divarların üstümə gəlməyinə baxıram

Heyva ətri gəlir dünyadan,

saralıb hər yer…

Heç səs-küy də gəlmir

bu bəzəkli avtomobillər şəhərindən.

Boş gedib-gəlir rəngi soluxmuş metro qatarları

Üç gün deyil sən gedəli,

bədənimi bürüyüb

Murovdan yadigar qalan ağrılar…

Xeyli də sınıxmışam.

Heç üç gün deyil… üçcə gün…

Adamlıqdan çıxmışam…
***

Hər dəfə quruyan gölə baxdıqca

gözləri bir az da çuxuruna çəkilirdi…

üzündəki acılar çilik-çilik olub

içinə tökülürdü…

Əlini belinə qoyub

uzaqlara baxa bilmirdi daha.

Göylər hasar, yerlər hasar,

duaları yetişmirdi Allaha…

Quruyan gölə baxdıqca,

duz dolurdu gözlərinə, duz.

Göyqurşağını görə bilmirdi

rəngsizlik iliyə işləyirdi, iliyə…

Bir gün dözmədi,

Hayqırdı, bağırdı…

“Hər yer ağarır, kor olmaq istəyirəm” – deyə.

Həmin gecə gəlib apardılar duz adamı

çardağında qaranquş yuvaları

dağıdılmayan evindən.

Və bir gün…

sərçələrin belə civildəşməyə gücü çatmayan bir gündə

ömrünün su çağında

asdılar duz adamı…

Evinin çardağında

heç vaxt dağıdılmayacaq

qaranquş yuvası qaldı…
***

Gözəllərdən sorma məni,

üzümü heç görmədilər.

Ağacların kölgəsində yalqız-yalqız

quyruq qısıb, gözün döyən

köpəklərə de adımı,

tanıyarlar…

ulartımı

çox dinlədilər…

Əllərimdən tutma belə

əllərim at ayağıdı

qabar-qabar…

ürəyimə yaxın gəlmə

qırmızı cəllad otağıdı

cadar-cadar…

İşıqlı yerlərdə işığım yoxdu

səhərlərə ümidim…

Qara qınaq topuyam mən,

oynamağa həvəslənmə!

Hamı kimi bir gün sən də

qınama ki, demədim.

MANERA.AZ