MANERA.AZ "Azərbaycan qəzəli" layihəsində Elman Nadimin qəzəllərini təqdim edir..

***
Gəl, ey ömrümün baharı, gəl, ömür xəzanə döndü​,
Qəmin ilə qönçələr tək dili-zar qanə döndü​.

Göyə doğru qalxdı ahım oxu sərv qamətin tək,
Qaşının misali qəddim bükülüb kəmanə döndü.​

Sənə doğru gəldiyim an, səni doğru bildiyim gün,​
Nəyi doğru bilmiş idim dəyişib yalanə döndü.​

Yox imiş bu bivəfadə nə vəfa nə bir vəfalı,​
Bu fənadə yaxşı sandım kimi ki, yamanə döndü.​

Nə xəyalım oldu gerçək, nə yetişdi kamə könlüm,​
Nə muradim ilə Nadim dolanıb zəmanə döndü.


***
Gül açdı​ laləzardə, könlüm açılmadı.
Əfsus bu bahardə könlüm açılmadı.

Hicrində çeşmə tək gözümü açdı ruzigar,
Vəslinlə ruzigardə könlüm açılmadı.​

Göz görmədi cəmalını, qəlbim xoş olmadı,​
Göz qaldı intizardə, könlüm açılmadı.​

Zəncirə bənd olan dəli-divanələr kimi,
Bağlandı zülfi-yardə könlüm , açılmadı.​

Nadim, düyün-düyün açılır yanmaq ilə şəm,​
Yandıqca amma nardə könlüm, açılmadı.


***
Saqi, əlinin qurbani gəl mey süz əyağa,
Ev sahibi mey təklif edər çünki qonağa.

Görsəm ürəyim dağlanır​ o lalə yanağı,
Baxsam soluram gül kimi o qönçə dodağa.

Ey mah, qürüb etdi günəş hüsnünü görcək,
Yox ehtiyac əlbətdə ki, gün cixsa çırağa.

Zülfünlə üzün fikrini çəkdim gəcə-gündüz,
Gah qatdım ağı qarəyə, gah qarəni ağa.

Nadim, seçə bilmirsən​ hələ ağı qaradan,
Bu əqlilə sən çox gedə bilməzsən uzağa.


***
Soldu ürəyim qönçəsi səndən gülüm​ ayrı,​
Sənsiz qara gəldi günüm ayrı, ilim ayrı.​

Hicrin ilə fəryadə gəlib ağlaram hər dəm ,
Vəslin diləyər çün, gözüm ayrı, dilim ayrı.​

Ölsəm də mənimsən, diri qalsam da mənimsən ,​
Səndən məni əsla sala bilməz ölüm ayrı.​

Könlüm yanıb hicrində vüsal atəşi ilə,​
Köksümdə qalanmış közüm ayrı, külüm ayrı.​

Gah könlümü, gah sinəmi yaxdı oda​ eşqin,
Yanmaqdadı Nadim, içim ayrı, çölüm ayrı.

MANERA.AZ