Xanım Aydın

Nə qədər yaxınıq, yanyanayıq... Sanki bir müstəvidə biz doğmayıq. Amma qovuşmuruq. Sən "Sıfır"san, deməli heçsən! Mənsə "Bir"əm, təkəm, vahidəm. Bəlkə də bu sistemdə mən yeganəyəm. Bax sıfır nəyə vurulsa, onu da sıfır edər, heç edər. Sən də eləsən. Kimə vurulsan, kimə aşiq olsan onu heç edərsən. Duyğusunu "sıfır" edərsən. Qarşındakı necə böyük olursa olsun. Sən onu məhv etməyi bacararsan! Sıfır çoxaltmağı da bacarır. Mənə çata bilsən, yanımda olsa bilsən əgər birgə böyüyərik. Qol-budaq atarıq səninlə. Yanımda olmağı bacarsan əgər, biz "on" olarıq, biz "yüz" olarıq, biz "min" olarıq... Aramızda yarımçıq tamlar da var. O "0,1...0,2...0,3.......0,9"-ları aşa bilmirsən. Aşa bilmədikcə də uzaqlaşırsan, mənfiləşirsən. Sanki bir müstəvidə uzanan paralel xətlər kimiyik. Ya da ki kainatda min illərdən bəri yeri dəyişməyən, yönü dəyişməyən planetlər kimiyik. Bəlkə də qovuşmuruqsa, bu elə dünyanın xeyrinədir. İki planet qovuşsa bəşəriyyət, kainat darmadağın olar. Uzaq olmağımız yaxşıdır. Ulduzların paramparça olmasını istəmirəm. Yenə də qayıdıram lap əvvələ. Sən "Sıfır"san, mənsə "Bir"əm. Ayrı-ayrıyıq. Başqa-başqayıq. Deməli yadıq, ayrılmalıyıq. Sən iki dünya (mənfi və müsbət dünyalar) arasında qalan "sıfır", mən isə "müsbət"in başlanğıcı - "Bir"əm.


Manera.az