NARINGÜL

-1-

 Te­le­fon­da­kı sə­sin sa­hi­bi elə hey da­nı­şır, is­rar­la gö­rüş­mək is­tə­di­yi­ni de­yir.   

Son vaxt­lar an­caq te­le­fon va­si­tə­si­lə əla­qə sax­la­dı­ğı ki­şi­dir. Elə te­le­fon va­si­tə­si­lə də ta­nış olub­lar. O qə­dər gö­zəl, mən­tiq­li da­nı­şır ki, sə­si­nə vu­ru­lub, da­ha doğ­ru­su, əməl­li-başl da­nı­şı­ğı­na alı­şıb.

Sə­sin sa­hi­bin­dən əv­vəl sev­gi­li­si var­dı. Bir­lik­də çox xoş­bəxt idi­lər. O qə­dər xoş­bəxt idi­lər ki, söz­lə təs­vir et­mək müm­kün­süz­dür. Ya­man ina­nır­dı ona. In­di də ina­nır, gə­lə­cək­də də ina­na­caq... İnan­ma­sa, ölə bi­lər! Son­ra isə hər şey ta­ma­mi­lə dar­ma­da­ğın ol­du. Sev­gi­li­si itib get­di. O da mü­va­zi­nə­ti­ni itir­di, da­yaq­sız, sər­gər­dan qal­dı. Sev­gi­li­si son də­fə ona “ qar çi­çə­yim­sən” yaz­mış­dı. Bir da­ha ya­zış­ma­mış­dı­lar. Heç gö­rüş­mə­miş­di­lər də... Üç gün- üç ge­cə otu­rub ağ­la­mış­dı. Hər­dən sev­gi­li­siy­lə çox xoş­bəxt olur­du, am­ma nə iş­di­sə, dər­hal da əvə­zi­ni ödə­mə­li olur­du. Ürə­yin­də kök sal­mış “ax­maq” bir ar­zu­su­nu sev­gi­li­si­nə bil­di­rər­di:

İs­tə­yi­rəm bir­lik­də ölək, əl-ələ tu­ta­raq bir­lik­də in­ti­har et­mək is­tə­yi­rəm!

Sev­gi­li­si :

-Axı ni­yə ölək ki? Be­lə­cə xoş­bəxt ya­şa­saq nə olar ki?! – de­yə eti­raz edər­di.

- İs­tə­yi­rəm sev­gi­miz be­lə bit­sin, son­da ay­rı­lıq ol­ma­sın!.. Yax­şı, is­tə­mir­sən, on­da mən özüm ölə­rəm...

- Sən ol­ma­san, elə mən də öl­müş ola­ram. Nə fər­qi var han­sı­mı­zın öl­mə­yi­ni­n?!

Bir vaxt­lar be­lə de­yir­di sev­gi­li­si...

Hə­lə də ya­dı­na sa­lan­da göz yaş­la­rı­nı güc­lə sax­la­yır. İn­di bü­tün dü­şün­cə­lə­ri qar­ma­qa­rı­şıq­dı, için­də bu­rul­ğan­dı. Nə is­tə­yir, heç özü də bil­mir.

Am­ma is­tə­yir, ye­nə nə­sə is­tə­yir. Özü də bu an yal­nız te­le­fon­da­kı sə­sin sa­hi­bi­nə ina­nı­ir, gü­və­nir, ona sı­ğın­maq is­tə­yir. Qa­dın­dır da... Ki­mə­sə inan­ma­sa, gü­vən­mə­sə, gə­rək on­da heç qa­dın ol­ma­ya!

Sə­sin sa­hi­bi:

- Mə­nə sev­gi­lin­dən da­nış, -de­yə dur­ma­dan is­rar edir.

Hiss edir ki, sev­gi­li­sin­dən da­nı­şan­da sə­sin sa­hi­bi bi­ru­zə ver­mə­sə də, onu qıs­qa­nır. Bə­zən özü qəs­dən da­nı­şıb qı­cıq­lan­dır­maq is­tə­yir, son­ra ürə­yi döz­mür, vaz ke­çir. Bir iş də var ki, sə­sin sa­hi­bi­nə heç ki­mə da­nış­ma­dıq­la­rı­nı da­nı­şa bi­lir. Əcəb sirr or­ta­ğı ta­pıb özü­nə. Yax­şı dost ola bi­lər­lər. Ovu­da bi­lir onu, ürə­yi­ni isi­dir, unut­du­rur hər şe­yi.

Sə­sin sa­hi­bi de­yir ki, is­tə­yir­sən gəl mə­nim evim­də gö­rü­şək, is­tə­yir­sən baş­qa yer­də... Da­ha uşaq de­yi­lik ki, kü­çə­lə­ri öl­çək!

Am­ma o, gö­rüş­mə­yə tə­rəd­düd edir.

– Nə­dən qor­xur­sa­n?!

– Nə bi­lim, val­lah!.. Düz­gün de­yil axı...

– Qorx­ma, gəl! Fi­kir ver­mə ət­ra­fa, adam­la­ra, cə­hən­nəm ol­sun hər şey!

– Yox, ye­nə də ol­sun. Ət­raf­da­kı­lar, ta­nış­lar...

– Ölü­rəm sə­nin­çün.

Bə­də­ni gi­zil­də­yir. Dü­şü­nür ki, əs­lin­də, get­mək də olar... Bu gö­rüş onun hə­ya­tı­nı də­yi­şə bi­lər. Bəl­kə yax­şı­lı­ğa doğ­ru bir dö­nüş ola­caq. Bəl­kə də uğur­suz­luq ya­ra­da­caq, dü­şün­dük­lə­ri­ni, sah­ma­na sal­maq is­tə­dik­lə­ri­ni bir an­da­ca da­ğı­dıb ata­caq. Kim bi­lir... Bəl­kə, get­si­n?.. Yox, hə­lə ha­zır de­yil...

Qar­şı­sın­da da­yan­dı­ğı güz­gü­də uzun-uza­dı özü­nü sü­zür. Saç­la­rı­nı əli ilə yu­xa­rı qal­dı­ra­raq san­caq­la­yır. Son­ra əli­ni saç­la­rın­dan çə­kir, sa­rı­şın saç­la­rı üz-gö­zü­nə sə­pə­lə­nir. Pa­yı­za bən­zə­dir özü­nü.

– On­da özün bi­lər­sən. De­yə­sən, çox yal­var­dım axı... Bi­lir­sə­n?.. Hər yer do­lu­dur qa­dın­la! Am­ma gəl­sən, çox yax­şı olar­dı. Sən­dən ya­man xo­şum gə­lir­di.

 “Xo­şum gə­lir­di”, in­di gəl­mir. San­ki göy­dən ye­rə enir. Su­sa­raq te­le­fon­da­kı sə­sin sa­hi­bi­nin da­ha nə de­yə­cə­yi­ni göz­lə­yir. Ar­tıq heç nə da­nış­maq ol­maz! Hər şey bir an­da po­zu­la bi­lər! Nə­yin­sə ye­ri­ni də­yiş­mək­lə azıb yol­da qa­la bi­lər, çı­xı­şı tap­maz. Hər şe­yin bir an­da da­ğıl­ma­ğı fə­la­kət­dir.

Heç nə söy­lə­mir, sə­sin sa­hi­bi də su­sur.

Sus­maq işə ya­ra­yır, de­yə­sən. Te­le­fon­da­kı səs yum­şa­lır, to­nu xey­li aşa­ğı dü­şür:

– Özün bil, uduz­maz­dın mən­cə,– fik­ri­nin ge­ri­si­ni an­lat­maq üçün pau­za ver­mə­li olur, hiss olu­nur ki, tə­rəd­düd edir,- sə­nə hə­diy­yə də al­mış­dım. Sən çox şe­yə la­yiq­sən. Biz öz hə­ya­tı­mı­zı ya­şa­yı­rıq. Hər şe­yin gö­zəl­dir, ürə­yim­cə­dir. Bir­cə, xa­hiş edi­rəm, əx­laq dər­si keç­mə mə­nə!

– Yox, nə əx­laq dər­si, müa­si­rəm.

– Müa­sir­sən, on­da gəl!..

Səs ye­nə də hökm­lü gö­rü­nür. Sə­sin sa­hi­bi on­suz da ha­kim­dir ona, ey­ni za­man­da, doğ­ma­dır. Hər­çənd ki, sə­sinin to­nu bu də­fə aç­mır onu. “Nə ca­vab ve­ri­m? Adam de­yir ki, gəl! İs­rar edir. Hə­lə o bi­ri tə­rə­fi də var, hə­diy­yə-fi­lan... “Diq­qət­li­dir sə­nə, də­yər ve­rir! Get! Həm də müa­sir de­yil­sən, de­yir...”

Am­ma o, hə­mi­şə müa­sir ol­maq is­tə­yir. Ey­ni za­man­da, hə­ya­tı­nı qa­zan­maq is­tə­yir: işin­də, sə­nə­tin­də, kar­ye­ra­sın­da. Hər­çənd ki, abır­sız­lıq edən, hər şe­yi əl­də et­mə­yə ça­lı­şan qa­dın­la­rı da xoş­la­mır, on­lar­dan uzaq gə­zir. Ürə­yin­də abır­lı ol­du­ğu­na çox ina­nır, özü­nü inan­dı­rır. Bəs ne­cə ol­sun, gö­rə­sən, har­da do­laş­dı hə­ya­tı­nın xət­­lə­­ri­­?

– Pa­yı­za ox­şa­dı­ram özü­mü...

Sə­sin sa­hi­bi ar­tıq onun be­lə əla­qə­siz və “gör­dən­düş­mə” söh­bət­lə­ri­nə öy­rə­şib, odur ki, tə­əc­cüb­lən­mir.

–Sə­nin əsl se­vil­mə­li vax­tın­dır, – söy­lə­yir, – gö­rüş­sək, xoş­bəxt ola­rıq!

Qeyr-ix­ti­ya­ri üz-gö­zü­nə tə­bəs­süm ya­yı­lır. Sev­gi­li­si de­yər­di ki, sə­nin tə­bəs­sü­mün­dən yox­dur. Bu tə­rif­dən son­ra üz-gö­zü elə işıq­la­nar­dı ki, elə bil gü­nəş do­ğar­dı.

-Gə­li­rəm!

İçin­də­ki hə­və­sə təs­lim edir özü­nü, qə­ra­ra alır ki, get­sin. Sırf qa­dın ma­ra­ğın­dan do­ğan “hə­diy­yə-fi­lan” söh­bə­ti də tə­sir edir de­yə­sən, qə­ra­rı­nı təs­diq­lə­yir. Adam hə­ya­tı­na rəng qa­ta­caq!.. On­suz da hə­ya­tı bom­boz­dur. Ürə­yi uçu­nur.

Bö­yük və iz­di­ham­lı ba­ğın ət­ra­fın­da bir xey­li gə­zi­şir. Bu har­da qal­dı, gö­rə­sə­n? Zəng et­mə­yə ürə­yi gəl­mir. “Qoy özü ax­tar­sın. Elə ba­şa düş­sün ki, hə­lə gəl­mə­mi­şəm, yün­gül­lük ol­ma­sın”. Sə­sin sa­hi­bi isə gö­rün­mür.

Ba­ğın kə­na­rın­da fır­la­na­raq yol­dan ke­çən qa­dın­la­rı baş­dan-aya­ğa sü­zən, göz­lə­rin­dən cin ya­ğan ki­şi­lər­dən bi­ri ona ya­xın­la­şır:

– İs­tə­yir­sən ge­dək, ya­xın­lıq­da ta­nış ev var, da­nı­şaq, ra­zı­la­şaq.

Key-key ki­şi­yə tə­rəf ba­xır, bir şey an­la­yam­mır. Bu an üzü­nün ifa­də­si o qə­dər la­qeyd və mə­na­sız­dır ki, de­yə­sən, heç ki­şi də on­dan bir şey an­la­yam­mır, aya­ğı­nı sü­rü­yə-sü­rü­yə ara­la­nır. Da­yan­dı­ğı ye­rə hə­lə in­di nə­zər sa­lır. Bu­ra fa­hi­şə­lə­rin top­laş­dı­ğı ba­ğın ya­xın­lı­ğı­dır. Bir də­fə ya­zı ya­zıb bu bağ­dan.

Gö­zal­tı ki­şi­nin ar­xa­sın­ca ba­xır: “Ada­mı­nı ta­nı­mır, ax­maq!” Bir qə­dər kə­na­ra çə­ki­lib gə­zi­şir, son­ra ürə­yin­də ki­şi­yə gü­lür. “Yə­qin, elə mə­ni də öz ada­mı­na bən­zə­dib”.

Döz­mə­yib ye­nə zəng edir. Sə­sin sa­hi­bi­nin te­le­fo­nu sön­dü­rü­lüb. “Nə olub gö­rə­sə­n? Gə­lə­cək, əl­bət­tə, gə­lə­cək. Oyun­caq de­yi­ləm ki?.. Özü gö­rü­şə ça­ğı­rıb, nə vaxt­dır yal­va­rır...”

O tə­rəf- bu tə­rə­fə gə­zi­şə-gə­zi­şə, ye­nə də ürə­yin­də xə­yal­lar qu­rur. Bir müd­dət əv­vəl, da­ha də­qi­qi, sev­gi­li­sin­dən ay­rı­lan­dan son­ra, elə he­sab edir­di ki, qa­nad­la­rı qı­rı­lıb, heç nə­yə ya­ra­mır.Ta­ma­mi­lə mə­na­sız ol­muş­du hə­yat. Am­ma in­di sə­sin sa­hi­bi var­dı. Ürə­yi in­di-in­di ovu­nur­du. Çox is­ti və məh­rəm­di hər şey. Sev­gi və eh­ti­ras var­dı or­ta­da. Bu da be­lə... Gö­rü­şə ça­ğı­rıb, am­ma itib ba­tıb... Ye­nə har­da səhv et­di axı?.. Dü­şü­nür ki, əgər gö­rüş­sə­lər, çox ya­xın­lıq ver­mə­yə­cək. Mü­va­zi­nə­ti itir­mək ol­maz! Kod­la­rı əl­də sax­la­maq gə­rək­dir, son­ra gec olar. Bir qə­dər də uzaq­da da­yan­maq la­zım­dır.

“Gə­rək gəl­məz­dim”. Özü­nü dan­la­yır. “Am­ma ürə­yi­mə, ru­hu­ma ya­xın idi axı! İn­cit­mək is­tə­mə­dim. Ni­yə oy­na­ma­lıy­dım ki... Bir- bi­ri­miz­dən xo­şu­muz gə­lir­di. Bəl­kə, qi­sas alır, əv­vəl çox so­yuq dav­ran­dım axı”. Hər şey bey­nin­də qa­rı­şır. “Ələ sa­lıb mə­ni. Bu da sə­nin ru­hun, ar­zun... Ha­va­ya so­vur­dun hər şe­yi. Yox, bu ar­tıq uduz­ma­ğa bən­zə­yir”.

Ağ­la­mır. Ağ­la­maq zə­if­lik­dir. Zə­if ol­ma­ğa nif­rət edir. On­suz da sa­man çö­pün­dən ya­pı­şa­na bən­zə­yir. Sə­sin sa­hi­bi dir­çəlt­miş­di bir az, ruh­lan­dır­mış­dı, hər şe­yə ma­raq ya­rat­mış­dı, inan­dır­mış­dı. De­yə­sən, ha­mı­sı bo­şa ge­dir.

Tək­rar zəng edir. Te­le­fon­dan səs gəl­mir.

Ge­ri qa­yıt­ma­ğa qə­rar ve­rir.

 Evə ça­tıb pal­ta­rı­nı də­yi­şən­də zəng gə­lir. Odur! Sə­sin sa­hi­bi! Te­le­fo­nu aç­maq is­tə­mir. “Da­ha nə zəng, əməl­li-baş­lı təh­qir et­di mə­ni”.

Döz­mə­yib te­le­fo­nu açır. Sə­sin sa­hi­bi üzr­xah­lıq edir:

– Çox tə­ci­li işim ol­du, gə­lə bil­mə­dim, ba­ğış­la! Te­le­fo­num sön­müş­dü.

– Ya­lan de­yir­sən. Qur­tar­dı hər şey!

– Ya­lan de­mi­rəm! İnan!

Söz tap­mır de­mə­yə. Hər şe­yi dar­ma­da­ğın et­mə­yə də ürə­yi gəl­mir, ba­rış­maq da is­tə­mir. Yum­şal­maq məğ­lub ol­maq­dı, özü də qə­lə­bə­nin bir ad­dım­lı­ğın­day­kən... Qa­lib ola­caq­dı! Özü­nə, hiss­lə­ri­nə, ət­raf­da­kı­la­ra qa­lib gə­lə­cək­di...

- Sə­ni is­tə­yi­rəm, gö­zə­lim!

“Se­vi­rəm yox, is­tə­yi­rəm”. Acı- acı gü­lür.

- Mə­ni is­tə­yən çox­dur. Sev­gi is­tə­yi­rəm mən.

“Ni­yə de­dim axı bunu? Di­lən­çi de­yi­ləm ki... Nə olub, o qə­dər se­və­nim var, elə bi­lə­cək aci­zəm”. Ye­nə də mə­yus olur, bir­dən-bi­rə sö­nür.

Sə­sin sa­hi­bi dil tök­mə­yə baş­la­yır. Ürə­yin­də bir ümid cü­cər­sə də, ürə­yin­də­ki tə­la­tüm ta­mam çə­kil­mir.

–2–

-O qı­zın ya­zı­la­rı da­ha pers­pek­tiv­li­dir,-re­dak­tor onun əy­nin­də­ki ta­rım pal­tar­da bir qə­dər də in­cə gö­rü­nən bə­də­ni­ni baş­dan-aya­ğa sü­zür,- o gənc qı­zı de­yi­rəm. Ba­ğış­la, sə­ni de­yil onu seç­mə­li ol­duq. Bi­zə elə kadr la­zım­dır ki, bir­ba­şa hə­ya­tın nəb­zi­ni tut­sun. On­lar həm də açıq-sa­çıq­dır­lar, gö­rü­nə bi­lir­lər. Komp­leks- fi­lan bur­da işə keç­mir. Özün bi­lir­sən də, in­di in­san­la­rın içi­nə nü­fuz et­mək la­zım­dır, qu­zum! Sən bir az çə­kin­gən­sən!

Üzünə kölgə qonur. “De­mək, iş mə­sə­ləm ye­nə də qal­dı. Bu də­fə də alın­ma­dı. Ya­man da çə­kin­gə­nəm. Öz tu­tu­mum qə­dər va­ram, bun­dan ar­tıq ol­ma­ya­ca­ğam ki?.. Bun­dan ar­tıq ney­lə­mə­li­yəm ?..”

– Sə­ni on­suz da ta­nı­yır­lar, ya­zı­la­rın-fi­lan... Ha­ra get­sən, ya­şıl işıq ya­na­caq.

“ Ya­şıl işıq-zad yox­dur. Hə­lə də iş­si­zəm. Al­lah kəs­sin be­lə ya­şıl işı­ğı”.

- Sən də pis de­yil­sən. An­caq...

“La­zım de­yil sə­nin işin, iş­lə­mə­səm də olar ”.

Sə­sin sa­hi­bi zəng edir. Re­dak­tor­dan üzr is­tə­yib dəh­li­zin o ba­şı­na çə­ki­lir.

- Nə olub, gər­gin­sən, həm də yor­ğun gö­rü­nür­sən ...

- Har­dan bi­lir­sə­n?

- Bi­li­rəm. Sə­ni mə­nim ki­mi du­yan yox­dur...

- Doğ­ru de­yir­sən.

- On­da bu gün gö­rü­şək. Bu də­fə müt­ləq gö­rü­şək! Nə ol­du, da­nış, nə fi­kir­lə­şir­sə­n?

Əs­lin­də, heç da­nış­ma­ğa sö­zü də yox­du. Qey­ri-ix­ti­ya­ri bey­nin­də do­lan­dır­dı­ğı­nı di­li­nə gə­ti­rir:

- Bu gün kəşf et­dim. Şöh­rət də, ta­nın­maq da boş şey­dir, sa­bun kö­pü­yü ki­mi­dir ha­mı­sı. O tə­rə­fin­dən ba­xır­san, bu tə­rə­fi gö­rü­nür. Ney­ni­rəm ki, şöh­­rə­­ti­­?!

- Bəs is­tə­di­yin, inan­dı­ğın nə­di­r? – sə­sin sa­hi­bi onu çö­zə­lə­yə­rək içi­nə nü­fuz et­mə­yə, onu “oxu­ma­ğa” ça­lı­şır,– bir hal­da ki, sev­di­yin adam da sə­ni al­da­dıb, la­qeyd olub sə­nə. Nə vaxt­dır atıb ge­dib sə­ni... Nə is­tə­yir­sə­n?

Yenə də kövrəlir. Amma sə­sin sa­hi­bi doğ­ru de­yir. Bəl­kə də, sev­gi­li­si aman­sız­lıq, qəd­dar­lıq edib ona. Bəl­kə də, gü­nah elə onun özün­də olub, bil­mir. Da­ha heç nə­yi ay­dın­laş­dı­ra bil­mir.

Sə­sin sa­hi­bi bir qə­dər əsə­bi gö­rü­nür.

–Si­zə də eti­bar yox­du,- de­yir- xə­ya­nət edə bi­lir­si­niz is­tə­di­yi­niz vaxt. Xis­lə­ti­niz be­lə­dir!

Do­daq­la­rı qa­çır. “Xis­lə­ti­niz” sö­zü­nə gül­mə­yi gə­lir. Düz de­yir, bəl­kə də elə­dir. Bəs sev­gi­li­si­nə necə? Xə­ya­nət edər­­di­­mi­­? Yox, ona xə­ya­nət et­məz­di! Dün­ya da­ğı­la, et­məz­di! Am­ma son­da et­di! Et­di! On­dan əli üzü­lən­dən son­ra et­di! Ne­cə ol­sa da, so­nu­nu göz­lə­yə bil­mə­di. İra­də­si çat­ma­dı, gü­cü qal­ma­dı. Qur­tar­dı hər şey!

Sə­sin sa­hi­bi:

-Bu həf­tə müt­ləq gö­rü­şək!- de­yir. Özün də fi­kir çək­mə! Hər şey əla olacaq!

Sə­sin sa­hi­bi is­rar­la de­yir ki, uğur qa­za­na­caq­san, uğur və qə­lə­bə sə­nin­dir, xoş­bəxt ola­caq­san. Kim bi­lir, bəl­kə də, doğ­ru de­yir, xoş­bəxt ola­caq. Han­­sın­­da­­? Sə­nə­tin­də, yox­sa hə­­ya­­tın­­da­­? Bəl­kə, ye­ni dö­nüş baş­la­na­caq.

Heyf! Son­da hər şe­yi ola­caq. Bəl­kə də, sə­sin sa­hi­bi onu çox se­və­cək. Gö­rü­şüb xoş­bəxt ola­caq­lar. Də­qiq­ləş­dir­mək çə­tin­dir gə­lə­cə­yi. Am­ma bu də­qiq­dir ki, sev­gi­li­si hə­ya­tın­da ol­ma­ya­caq! O, məhz o, ol­ma­ya­caq! Bu də­qiq­dir! Ye­nə göz­lə­ri do­lur.

-3–

Ye­ni­dən re­dak­to­run ota­ğı­na qa­yı­dır. Şö­bə­nin uşaq­la­rı redaktorun ba­şı­na top­la­şıb­lar.

Re­dak­tor əli ilə ba­la­ca qlo­bu­su sto­lun kün­cü­nə itə­lə­yir. Yenə də üzünü ona tutur.

– Uşaq­lar tex­ni­ka­nı yax­şı bi­lir­lər– ya­zı tex­ni­ka­sı­nı de­yi­rəm. Əsas tex­ni­ka­dır! Nə ic­ti­mai nü­fuz? İc­ti­mai nü­fuz nə­di­r? Sə­nin yaz­ma­ğın elə ic­ti­mai nü­fu­zun­dur da... yaz get­sin! İs­tə­yir­sən, si­ya­sət­dən yaz. Sən­də alı­nır, əs­lin­də, sən ha­mı­sın­dan yax­şı ya­zır­san. Am­ma si­ya­sət­dən ya­zan­da da fa­hi­şə ki­mi yaz­maq la­zım­dır... Heç nə­dən çə­kin­mə­dən!

Son­ra aya­ğı­nı- aya­ğı­nın üs­tü­nə aşı­rıb əla­və edir:

– Heç yaz­maq da bir pe­şə de­yil, əs­lin­də. Ge­din özü­nü­zə iş ta­pın!

Re­dak­tor bu sö­zü hər də­fə tək­rar­la­yır və hər də­fə də şö­bə­də­ki uşaq­lar əsəb­lə­şir­lər. Do­da­qal­tı mı­zıl­da­nır­lar: “Sə­nin nə ve­ci­nə!Yaz­dı­ğı­nı yaz­mı­san, fi­lan qə­dər ay­lıq maa­şı­nı da alır­san, kef çə­kir­sən!”

Re­dak­tor gö­zü­nü onun üzü­nə di­kir.

– Sə­nə sürp­ri­zim də var, se­vi­nə­cək­sən... Sə­ni sə­ya­hə­tə gön­də­ri­rəm!

Redaktor sev­gi­li­si ya­şa­yan şə­hə­rin adı­nı çə­kir.

– Yox, yox! O şə­hə­ri is­tə­mi­rəm. Baş­qa yer ol­sa, çox se­vi­nər­dim. Am­ma ora yox... Ar­tıq fik­ri­mi də­yiş­mi­şəm.

Re­dak­to­run hey­rət­dən göz­lə­ri bö­yü­yür:

Re­dak­to­ra ne­cə de­sin ki, ora­da- o şə­hər­də onu sı­xan çox şey­lər var. Ora ge­dən ki­mi sev­gi­li­si­ni xa­tır­la­ya­caq. O şə­hə­rin hər qa­rı­şın­da onun ru­hu var, nə­fə­si var, də­li edər o yer­lər. Məhv olar! Yox!!!

–Dü­nə­nə ki­mi sə­ya­hət- fi­lan olan­da mə­nə tək­lif edin de­yə yal­va­rır­dın, in­di nə oldu? Özün bil! İş mə­sə­lə­si­nə gö­rə sə­nin ürə­yi­ni al­maq is­tə­yir­dim... Mü­ka­fat­lan­dı­rır­dım sə­ni. Hmm... qa­dın­san da... Nə is­tə­di­yi­ni­zi bi­lir­siz ki...

Re­dak­to­run ki­na­yə­li sə­si qa­pı­nı o bi­ri üzə ad­la­yan­da gə­lib ça­tır ona.

“Gu­ya sən ki­şi olub ney­lə­mi­sən ki?!” - Ürə­yin­də qeyz­lə­nir.

Ge­ri qa­yı­dıb ca­vab ver­mək də olar. Hə­və­si gəl­mir, həm də la­zım bil­mir.

Üzün­də­ki gər­gin­li­yi bo­ğub kü­çə­yə çı­xır. Ya­ğış ya­ğır. Bu gün bir sa­at­lıq mə­ru­zə­si də var. “Bə­dii ya­ra­dı­cı­lı­ğın xü­su­siy­yət­lə­ri” ba­rə­sin­də da­nı­şa­caq. Ki­tab­xa­na iş­çi­lə­ri­nin qar­şı­sın­da çı­xış edə­cək. Adam­lar maa­rif­lə­nə­cək, fay­da­la­na­caq. Be­lə de­yir­di re­dak­tor.

 Ya­ğış dam­la­la­rı get­dik­cə güc­lə­nə­rək arx su­yu­na çev­ri­lir, kü­çə aşa­ğı ax­ma­ğa baş­la­yır. Əy­nin­də­ki pal­tar ta­ma­mi­lə is­la­nıb bə­də­ni­nə ya­pı­şıb, saç­la­rı­nın ucun­dan axan su üz-gö­zü­nə dam­cı­la­yır. Gör­kə­mi özü­nə çox ro­man­tik gə­lir bu an. Kaş be­lə bir şə­kil çək­di­rəy­dim, - de­yə ürə­yin­dən ke­çi­rir.

– Bu yol­la­ra bir ən­cam çək­mir­lər- şə­hə­rin yaş­lı sa­kin­lə­rin­dən bi­ri üzü­nü kü­çə­dən axan su­ya tu­tub söy­lə­nir.

Göl­lə­nib qal­mış su­ya ba­xır, bir­dən-bi­rə ürə­yin­də ba­har çi­çək­lə­nir. Ad­dım­la­rı­nı ye­yin­lə­dir. Bil­mir, ha­ra tə­lə­sir...

–4–

Kü­çə­nin kə­na­rın­da­kı zi­bil qu­tu­su­nun içi­nə ba­şı­nı so­xub nə isə ax­ta­ran sə­fil­lər öz iş­lə­rin­də­dir­lər. De­yə­sən, ər-ar­vad­dı­lar. Ki­şi ar­va­dı ça­ğı­rır, gö­rü­nür, zi­bil qu­tu­sun­da “işə ya­ra­yan” əş­ya ta­pıb. Əlin­də­ki­ni se­vi­nə­rək qa­dı­na gös­tə­rir. Ge­yim­lə­rin­dən, hə­rə­kət­lə­rin­dən ağıl­la­rı­nı itir­miş ol­duq­la­rı hiss olu­nur.

 “Hər şey­dən yaz­maq olar,– de­yir­di re­dak­tor, - zi­bil­dən də kon­fet ki­mi yaz­maq olur... Pe­şə­kar­lıq bu­dur... Gə­rək heç nə­yi göz­dən qa­çır­ma­ya­san”.

 “Bun­la­rı da­nış­dı­rıb, əla bir ya­zı ya­za­cam. Gö­rək, nə alı­nı­r?..” Sə­fil­lə­rə ya­xın­la­şır. Hürk­müş ki­mi gö­rü­nür­lər. Qa­dın tə­əc­cüb­lə ona ba­xır, ki­şi isə qəzəbli görünür. Qa­dın öz alə­min­də han­sı­sa mah­nı­nı züm­zü­mə et­mə­yə baş­la­yır. Gü­lüm­sü­nə­rək on­la­rı ba­şa sa­lır ki, qorx­ma­sın­lar. Ci­bin­dən xır­da pul ax­ta­rır, ki­şi­nin ov­cu­na ba­sır. Qa­dın cəld pu­lu gö­tü­rüb əlin­də­ki tor­ba­nın içi­nə atır. Hiss olu­nur ki, ki­şi­ni o, ida­rə edir. Pul­dan son­ra de­yə­sən, bir az isi­ni­şir­lər ona. Für­sət­dən is­ti­fa­də edib on­la­rı da­nış­dır­maq is­tə­yir. Elə qa­rı­şıq da­nı­şır­lar ki, nə da­nış­dıq­la­rı ba­şa dü­şül­mür. Bir ne­çə də­fə cəhd et­sə də, heç nə alın­mır. Ki­şi zi­bil qab­la­rı­nın bi­ri­ni onu qar­şı­sı­na itə­lə­yir. Yə­qin, de­mək is­tə­yir ki, bu­nu sə­nə ver­dik, qur­da­lan! Bir- bir­lə­ri­nə də­yə-də­yə ara­dan çı­xır­lar.

Qar­şı­sın­da­kı zi­bil qa­bı ilə üz­bə­üz qa­lır. Adam­la­rın diq­qə­ti­ni çək­mə­dən zi­bil qu­tu­la­rın­dan ara­lan­ma­ğa tə­lə­sir.

Tə­ləm-tə­lə­sik irə­li ad­dım­la­yır. Re­dak­to­run qa­ra­sın­ca söy­lə­nir: “Bu da sə­nin çıl­paq hə­qi­qə­tin, zi­bil, kon­fet məs­lə­hə­tin...”

Ba­şı­nı qal­dı­rır. Qar­şı­da­kı ağap­paq di­var­la üz-üzə gə­lir. Bir az yu­xa­rı­da iri və əy­ri hərf­lər­lə di­va­ra ya­zıl­mış elan ada­mın gö­zü­nə gi­rir: “Bu­ra ke­çid de­yil!” De­mə­li, bura­dan da yo­lu də­yiş­mək la­zım­dır!

Sə­sin sa­hi­bi zəng edir:

– Har­ada­san, nə edir­sən, in­di nəy­lə məş­ğul­sa­n?

Qey­ri- ix­ti­ya­ri, uca səslə dil­lə­nir:

– Heç bir şey! Ye­nə də yo­lu­mu də­yi­şi­rəm. Yo­lu­mu də­yi­şi­rəm...