(Şeirlər)

***
Hamınız yaxşısınız, yaxşısınız, adamlar,
Qızlarınız çiçəkdir, oğlunuzsa qəhrəman.
Sizə xoşbəxtlik gərək, sevgiyə layiqsiniz,
Təki gülüş boy atsın üzünüzdə hər zaman.

Dünyanın tərs vaxtında düz olmağı bacarmaq,
Hər kişinin işi yox, ər kişinin işidir.
Ada layiq kişilər, sana layiq kişilər,
Yəqin köhnə kişilər səsinizi eşidir.

Gül açan üzlər görüm, işıq saçan bənizlər,
Solmasın heç simanız qəm əlindən, qadınlar.
Gözlərinizdən almış öz rəngini dənizlər,
İstəmərəm yorula nəm əlindən, qadınlar.

Xoşbəxtliyin rəssamı, bəstəkarı, şairi,
Bir ailənin sevinci sizsiz, əziz körpələr.
Ömür şorsuz qoğaldı, yaşamaq duzsuz çörək,
Məhəbbət bir nağıldır sizsiz, əziz körpələr.

Hamınız yaxşısınız, yaxşısınız dünyada,
Hamınız gül - çiçəksiz, arzumdur solmayasız.
Dərdi başına vuran xəstə ürəklər kimi,
Qəmli buludlar kimi boşalıb - dolmayasız.

Özümü bilmirəm heç, bilmirəm ki, necəyəm,
Ya kövrəyəm, ya da ki, büsbütünlü hirs, atam.
Kimsə mənə dedi ki, bir gözəl ürəyim var,
Kimsə mənə dedi ki, pis adamam, pis adam.

Xoşbəxt ailə tablosu...

Nəfəsini qulağıma pıçıldar bu küləklər,
Bir salam deyər mənə keçdiyin yol adından.
Bütün kədərlər keçər, bütün qəhərlər keçər,
Dünya dağılsa belə keçmədiyim qadından.

Ölər bir payız günü, məni ayaqda tutan,
O kövrəlmiş ümidlər, o tükənmiş ümidlər.
Unudular xatirə, yaddan çıxar ötən gün,
Belədir də sevgilim, unudanlar siləllər.

Sənə gələn yolların sonunda bir qız durar,
Sevgilisin gözləyər bizim görüş yerində.
Soyumuş dodağında təzə közərti gördüm,
Başqa ləkələr gəzir köhnə öpüş yerində.

Dəyişsən, nə qoyardın ayrılığın adını,
Mənə çox uzun gəlir, dərd deyək, qısa olsun.
Gəl köçək bu şəhərdən ayrı diyarlara biz,
Sənə çətin gəlməsin, mənə də asan olsun.

Bu şəhər tez unudar ölən sevgilərini,
Bir gün şeirlərim də oxunmağa nazlanar.
Mənə anam qız tapar, səni atan köçürdər,
Xoşbəxt ailə taplosu divarlarda tozlanar.

Cəmil CƏMİLBƏYLİ