Manera.az tanınmış yazıçı İmir Məmmədlinin şeirlərini təqdim edir:

Allahı görmək üçün

Ömür bəlkə ölümdü,
Bəlkə indi ölmüşük.
Bəlkə diri olanda,
Biz Allahı görmüşük.

Daha zaman tez keçir,
Gün qədərdi bir ilim.
Allahı görmək üçün,
Gərək bir də dirilim.

Təzad

Atam çiyininə alardı məni,
Balaca əllərim göyə çatardı.
Böyüdüm, geyindim dumanı, çəni,
İndi mən burdayam, göy orda qaldı.

O günlər layiqdir hər cür tərifə,
Yorulub yatıram, qayğılar yatmır,
Durub boylanıram dörd bir tərəfə,
İndi mənim əlim heç yana çatmır.

Tədricən dəyişdi dünyanın işi,
Həyat solda qaldı, vaxt sağa getdi.
O məni göylərə qaldıran kişi
Mənim çiyinimdə torpağa getdi.

Anam

Öz çayını, çörəyini,
O bölərdi altı yerə.
Sevgi dolu ürəyini,
O bölərdi altı yerə.

Bax beləcə ömrünü də,
Altı yerə böldü anam.
Verdi altı balasına,
Sonra rahat öldü anam.

Anamın heykəli

Qəbrinin üstündə incə bir lalə -
Anama gül heykəl qoyubdur bahar.
Elə bil, qəflətən - ay ana! - desəm,
Bu çiçək çevrilib üzümə baxar.

Kölgə

Burda hər şey dəyişdi,
Mən özümə tən qaldım.
Dayanmışdım kölgədə,
Kölgə getdi mən qaldım.

Vaxt gələcək canımı,
Can alanım alacaq.
Mən gedəcəm dünyadan,
Kölgəm burda qalacaq.

Həmişə keçmişdə

Həyatın bir anı ana bərabər,
Ölümün bir anı-əbədiyyətə.
Ömürdən ölümə yol gedən insan,
Həmişə istəyir vüsala çata.

Əzəldən ürəyə düşüb vəlvələ,
Bilmirik nəçiyik, bilmirik nəyik.
Hər gün gələcəyə can atsaq belə,
Həmişə sabahın keçmişindəyik.

İki vətən - iki qürbət

İşıq içdin, zülmət yedin,
"Alaverdi" keçdin mənə.
Sən gedəndə, getdim dedin
Bu vətəndən o vətənə.

Ürəklərdə qalan duman
Şişir, sonra ürək dolur.
Vətən iki olan zaman
İkisi də qürbət olur.

Olmazdı

Çaylara düşməsə, göylərin əksi,
Sular belə şəffaf, duru olmazdı.
Suların işığı göyə düşməsə,
Nə günün, nə ayın nuru olmazdı.
Suyu sevə-sevə içməsə səma,
Dənizdən dənizə quru olmazdı...

Ərə gedən qız

Gözüm öyrənmişdi, eyvanınızda
Şəritdə görərdim donunu hərdən.
Don xəbər verərdi incə bir qızdan,
Mənsə boğulardım gizlin qəhərdən.

Axır bu işin də bildim sonunu,
Bu fani dünyanın hər işi kimi,
Dünən yad şəritdə gördüm donunu,
Ovlanmış bir maral dərisi kimi.

Vaxtında

Olanımı qəpiyə satdım
Zəmanənin xar vaxtında.
Mən gəlib qapıya çatdım
Qapıçının kar vaxtında.

Susadım, susadım içdim
Bulaqların şor vaxtında.
Bəxtimin önündən keçdim,
Eh, onun da kor vaxtında.

Şəkil

Şəklimi çəkdirdim, mat qaldı çəkən,
İlahi, şəkildə yox idim özüm.
Onun üzərinə həkk olunmuşdu
Ən sirli muradım, ən gizlin sözüm.

O sözü heç kəsə deyə bilmərəm,
Dilimə gələndə, bağlanır çənəm.
Əgər biz üz-üzə gəlsək bir kərə,
Xəlvət göstərərəm o şəkli sənə.

Evimiz

Atam elə yerdə ev tikmişdi ki,
Üstündən keçirdi günəşin yolu.
Belədə insanın duzu, çörəyi,
Suyu və şərabı işıqlı olur.

Atam elə yerdə ev tikmişdi ki,
Tavanında quşlar yuva salırdı.
Bizim pəncərəmiz gündüz günəşi,
Gecələr hilalı yola salırdı.

Atam elə yerdə ev tikmişdi ki,
Ətrafı qorusun şəfəq qoşunlar,
Qapımızı daim tapa bilsinlər
Qonaqlar, qohumlar, bir də qonşular.


***
Gün çıxdı...
Sən çıxıb getdin, gözəlim,
Gözümdə əridi üzün qar kimi.
Arxanca çırpındı ayaq izlərim
Sahilə atılan balıqlar kimi.

Yazmıram daha

Sevgi şeirləri yazmıram daha,
Qənaət edirəm ağ vərəqlərə.
Harda kağız, vərəq düşsə əlimə
Təyyarə düzəldirəm,
Gəmi düzəldirəm
Nəvələrimə.

Gecə mənzərəsi

Sorağı gəlirdi könüldən tək-tək
Köhnə arzuların, köhnə muradın.
Dişi yalquzağın ulartısıtək
Gedirdi zülmətə bürünmüş qadın.

Elə bil, çöllərin pərisi idi,
Gecə də tək idi, qadın da təkcə.
Erkək canavarın dərisi idi
Əyninə geydiyi tüklü gödəkcə.

Altmış illiyimə

Adım yadımdadı, İmirdi adım,
Hələ tanıyıram köhnə odamı.
Amma bayaq baxıb tanıyammadım
Güzgüdən üzümə baxan adamı.

Sevgi dəmi

Dünyada olanlar bəxtin işidir,
Qəflətən baş verir sevgi dəmi də...
Əli ovucumda elə dinşidi,
Sanki bildirçindi yaşıl zəmidə.

Təqdim etdi: Tural Adışirin