Dərdi ürəyimdən dər küçənizdə - Əli Nəcəfxanlının şeirləri

Tarix:2-06-2018, 20:16 Baxış Sayı:481

Dərdi ürəyimdən dər küçənizdə - Əli Nəcəfxanlının şeirləri
Manera.az tanınmış şair, jurnalist Əli Nəcəfxanlının şeirlərini təqdim edir:

QAYIT

“Qayıt, sahmana sal bu kainatı...”
Əli Kərim

Sənin yoxluğunla doludu şəhər,
Dönmüşəm bir eşqin qəm heykəlinə.
Sirrimiz sirr idi dünənə qədər,
İndi hamı bilir sənin dəlinəm.

Atəşdə donanam, şaxtada yanan,
O küçə-bu küçə gəzirəm sənsiz.
Bir Allah bəndəsi varmı dərd qanan?-
Sailəm, yetiməm, yesirəm sənsiz.

Doğmalar içində qəribəm, yadam,
Bu boyda şəhərdə həyanım yoxdu.
Dünyası viranə, yurdu bərbadam,
Ta bunun o yanı-bu yanı yoxdu.

Qoşa izlərimiz qalmayıb deyə,
Tanış yollarda da azıram indi.
Evimin içində qəm yeyə-yeyə
Qürbət nəğmələri yazıram indi.

Zildəmi oxuyum, pəsdənmi deyim?
Buludlar bu dərdi ağlayaydı kaş!
Vitrinlər, aynalar gözünü döyür –
Bir-iki əksini saxlayaydı kaş!..

Üzümə yad baxır dalanlar, tinlər,
Bu duman aradan çətin çəkilə.
Yoxluğa xəbərsiz səyahətinlə
Evimi yıxmısan, evi tikilən.

Altı-alt, üstü-üst qoyub getmisən,
Qayıt, öz taxtına, tacına qayıt!
Bəlkə də sən məndən doyub getmisən,
Mən sənin əbədi acınam, qayıt!

MƏHƏBBƏT

Bir anın fürsəti-bir ömrə naxış,
Qəfildən ruhumda yaz mehi əsib.
Məni məndən edib həlim bir baxış,
Gecikmiş sevincə könlüm tələsib.

Tellərin məst edib barmaqlarımı-
Sayaq ki,xətadı əlimdən çıxıb.
Adın ballandırıb dodaqlarımı-
Bilməyib demişəm,dilimdən çıxıb.

Hey asıb-kəsirsən,yamanlayırsan,
Yetməzmi?Qəlbimi qırırsan axı.
Nifrəti adıma ünvanlayırsan,
Nahaqdan qəsdimə durursan axı.

Sən mənim ömrümün təzə baharı,
Sevmişəm göz ilə qaş arasında.
Əriyib könlümün sırsıraları,
Gül açıb payızla qış arasında.

Canımı sıxsa da namərd qocalıq,
Bulana-bulana durula billəm.
Mənim təbim rəvan,ruhum cavandı,
Səksən yaşımda da vurula billəm.

KÜÇƏNİZDƏ

Dünyanı başıma dar eyləmişəm
Səni görmək üçün dar küçənizdə.
Şəhər sahibinin yoxdu xəbəri,
Gəzərgi bir heykəl var küçənizdə.

Küçəniz gözümdə bircə küçədi,
Ocaqca küçədi, pircə küçədi.
Vecinə gəlməzmi halım necədi?-
Üzə çıx, ruhumu sar küçənizdə.

Qonşu arasına pıçhapıç düşüb,
Söz-gap qanad açıb, uçhauç düşüb.
Üçü istəsə də, istəmir beşi,
Sirri edəcəklər car küçənizdə.

Eviniz yeddinci qatında göyün,
Pəmbə buludlardan gəlinlik geyin.
Bir az mən boylanım, bir az sən əyil,
Dərdi ürəyimdən dər küçənizdə.

HƏSRƏT ZƏNGİNİ

Gözümü yoluna dikmişəm sənin,
Qalmışam uçuna-uçuna, gözəl.
Gizlicə adını çəkmişəm sənin,
Pay çıxıb dilimin ucuna, gözəl.

Sanki oğurluqda yaxalanmışam,
Gözümdə gözünün izi tapılıb.
Yanlış ünvan kimi döyüb hər axşam
Sevgi məktublarım sizin qapını.

Ümid yox azalda ağrı-acını,
Bu yaşda vurulmaq yanmaq üçünmüş.
Qışda çiçək açan bar ağacının
Gülüşü gözündə donmaq üçünmüş.

Mənim saatımda axşam azanı,
Sənin saatında səhər zəngidi.
Alım qadasını yazı yazanın -
Olmuşam dünyanın həsrət zəngini.

YETƏR, QAYIDIRAM

Açdım diri gözlə bu səhəri də,
Kipriyi kipriyə vurmadım, gülüm.
Demişdim biryolluq unudacağam,
Sözümün üstündə durmadım, gülüm.

Qapıda, divarda, pəncərələrdə,
Kitabda, dəftərdə mən səni gördüm.
İşığın Ay kimi düşdü üzümə,
Bütün tərəflərdə mən səni gördüm.

Gözümdən itmədin bir an da belə,
Hissimi, duyğumu zəbt eləmisən.
Sanki ayrılanda sən bilə-bilə
Yaddan çıxmamağı əhd eləmisən.

İçdiyim şərab da kara gəlmədi,
Şüşədən, badədən baxırdın mənə.
Başımı balıncın altına saldım,
Ordan da, vay dədə, baxırdın mənə.

Bir dənəm, bir mənəm, bir də xəyalın,
Həsrətin cəhənnəm əzabı imiş.
Səni sevə-sevə tərk eləmişəm --
Bu zülüm Allahın qəzəbi imiş.

Yetər, qayıdıram bu saat, bu an,
Məni sevgimizin başına döndər.
Bir də ki, bacarsan, qapıda gözlə,
Bilim ki, sovuşdu bu qəza-qədər.

MƏNİ BU SEVDAYA ÇƏKMƏ TƏZƏDƏN

Mən biçin şəhidi – başaq kimiyəm,
Bağrımın başını sökmə təzədən.
Süddən ağzı yanan uşaq kimiyəm,
Məni bu sevdaya çəkmə təzədən.

O əsən ilahi bir mehdi, əsdi,
Təzədən əsdirmək cəhdin əbəsdi.
Bir yaxşı söz də var: həvəsdi-bəsdi,
Məni bu sevdaya çəkmə təzədən.

Sənli xatirələr quru çiçəkdir,
Əl vursan, ovulub töküləcəkdir.
O gözəl günlərə sən qələm çəkdin,
Məni bu sevdaya çəkmə təzədən.

Toxunma, qoy elə bu vamda yanım,
Özcənə hücrəmdə, yuvamda yanım.
Arada keçilməz divar dayanıb,
Məni bu sevdaya çəkmə təzədən.

Çoxmu gəzəcəksən izimlə belə?
Oynama duyğumla, hissimlə belə.
Bu qapı açılmaz tilsimlə belə,
Məni bu sevdaya çəkmə təzədən.

ATAM

Atam dərd də çəkib, həsrət də çəkib,
Üstəlik papiros çəkməyi olub.
Heç mən də atamdan az çəkməmişəm,
Tez-tez qulağımı çəkməyi olub.

Həddimi aşanda dərsimi verib,
Qoymayıb bir addım çıxım özümdən.
Anam harayıma yetənə kimi
Şilləsi şimşəktək çaxıb gözümdə.

Sərtliyi qayadan betər olsa da,
Demirəm dərsimi düz verməyib o.
Sevib ürəyinin dərinliyində,
Mənə öyüd verib, üz verməyib o.

Əlləri daş idi, qolları dəmir,
Bir elin-obanın yaraşığıydı.
Axşamdan-axşama görərdim onu,
Atam evimizin Ay işığıydı...

VƏTƏN DAĞLARI

Ucaldım, elə ki, boyuna baxdım,
Başına dolandım, ruhuna axdım.
Mənim könül taxtım, sevgi paytaxtım,
Eşqimin bəyanı - Vətən dağları!

Hər qaya oyuğu – qala mazğalı,
Yoxuş nəfəs kəsir, eniş – qəzalı...
Güllərin şehiylə dəstəmaz alıb
Namaza dayanır Vətən dağları.

Burda arzularım haraya düşüb,
Meylim ocaq günə, pir aya düşüb...
Sərhədlər çat kimi araya düşüb,
O yanı - bu yanı Vətən dağları!

Ömürdü - qovğadan, qandan keçilir,
Ürək ağrı çəkir, candan keçilir.
Nə vaxt gen gəzilir, yandan keçilir,
Həsrətə boyanır Vətən dağları.

İgidsən, canı ver torpağa peşkəş,
Vətən qoyulmaz ki qumara, püşkə.
Uçurum dibinə helləyə, keşkə,
Vətənə qıyanı Vətən dağları!

MƏNİM ŞEİRLƏRİM

Şəkil istəmişdin, şəklə əvəzdi,
Sənə göndərirəm bu şeirləri.
Təbərrik yerinə yanında gəzdir,
Gözünün yaşında yu şeirləri.

Çox cövrü-cəfanı canına qatıb,
Qəmin qulluğunda "kamına" çatıb.
O qədər qəlbimin qanına batıb,
Silməz dərya-dərya su şeirləri.

Ətrinə bələmir tər güllər kimi,
Kövrəkdi uçulu könüllər kimi...
Sanma oxuyuram bülbüllər kimi,
Mənim şeirlərim - qu şeirləri!

Tənha çağlarında götür, varaqla,
Misralar bəzənib amanla, ahla.
Demirəm əzbərlə, yadında saxla,
Oxu aradabir, duy şeirləri.

Nə elə mənasız, nə maraqlıdı,
Nə də ki sən deyən təmtəraqlıdı.
Elə özüm kimi qaşqabaqlıdı,
Mən yaza bilmirəm toy şeirləri.

ÜZÜMƏ BAĞLANAN QAPI

Bu sizin barınız, bu darvazanız -
Mənim cürətimin dirənən yeri!
Hər dəfə buracan ürəklə gəlib,
Sonra da ürəksiz dönmüşəm geri.

Paxıllıq etmişəm o havaya ki,
Dolaşır sən olan evdə, eşikdə.
Sanmışam, dünyanın bəxtəvəridi
Sizin həyətdəki it də, pişik də.

Ürəyim atlanıb səsin gəlincə,
Adın çəkilincə oda yanmışam.
Sənin saqqızını oğurlamayan
Anama, bacıma acıqlanmışam.

Üzümə bağlanıb dəmir qapınız,
Qan udub qəmlərə qəltan olmuşam.
Məni qul yerinə qoymasan da sən,
Gedib dərd mülkünə sultan olmuşam.

Bir gün toyun olub, gəlin köçmüsən,
“Vağzalı” səsinə can verib eşqim.
Şəkil çəkdirməyə tələsib hamı,
Nələr çəkdiyimi bilməyib heç kim.

...Buraxmır yaxamı o həsrət, o qəm,
Görüm yarımasın yazı yazanı.
Hələ də gözünü ağardır mənə
Bu dəmir qapınız, bu darvazanız...Бесплатные шаблоны для 10.5Forex Портал для чайников


XƏBƏR LENTİ