Ağlama, şeir balam.. - Esmira Məhiqızının şeirləri

Tarix:13-04-2018, 15:52 Baxış Sayı:435

Ağlama, şeir balam.. - Esmira Məhiqızının şeirləri
Manera.az tanınmış şairə Esmira Məhiqızının şeirlərini təqdim edir:

***
sonra yenə o yağışdan yağar hardasa,
sonra yenə o küləkdən əsər hardasa.

ya hardasa o bahardan, o yazdan gələr,
o quruyan gilənarlar çiçəkləyər də.
səhərüstü yarpaqlardan daman şeh kimi,
gözlərimdə xatirələr çisəkləyər də.

ya hardasa kənd yoluyla ayağıyalın,
o uşaqlar pırıltıyla uçar da, uçar.
arxamızca qapımızın hürəyən iti,
hara getsək o tərəfə qaçar da, qaçar.

sonra yenə o həminki sabahdan gələr.
sonra yenə o həminki gecədən düşər,
mənim uşaq nağıllarım qış axşamları,
hisə batıb, pasa batıb bacadan düşər.

yenə hər şey,
yenə nə var gözəldən gözəl,
gözəllikdə uşaqlığa qarışar yaşam.
və təzədən ağrıları unudub tamam,
sanaram ki, o böyüyən mən olmamışam.

hələ kiçik, hələ çocuq qalmışam elə,
o böyüyən, o ağrıyan kimdisə, yaddı.
gecə əsrar,
gündüz gözəl,
ömür lap gözəl,
həyat necə yaşamalı, gözəl həyatdı.

sonra yenə o küləkdən əsər hardasa,
sonra yenə o yağışdan yağar hardasa.
uzaqlardan əl eliyən balaca qız da,
o yağışı, o küləyi yığar hardasa.


***
gedəndə... görürsən yol yola çıxır,
yol yola qovuşur,
sən ayrılığa.
hərdən istəyirsən yoldan çıxasan,
nəsə pıçıldayır;
-dön ayrılığa.

evin-eşiyin də həməndi, həmən,
otaqda nə varsa yerli yerində,
amma gözlərində, o qara-qorxu,
-nəsə çatışmır.
qulaq kəsiləndə anlayırsan ki, bir səs çatışmır.
vurursan, bölürsən nəyin var, nəyin-
nəyin var, bölünür,
tən ayrılığa.

sonrakı uçuşlar ömründən gedir,
ya tale uçuşu, ya quş uçuşu,
ən gözəl sevdiyin bir şeir kimi,
yağır çətirinə yağış uçuşu,
uçursan,
uçursan yağışla, quşla,
qəfildən yorulur qanadların da,
görürsən enməyə başqa yer də yox,
deyirsən; - di haydı,
en ayrılığa.


***
hər gün bu şəhərdən guya gedirəm,
hər gün bu şəhərə dönürəm yenə.
hər gediş təzədən doğuluram mən,
hər gəliş təzədən ölürəm yenə.

təzədən başlayır səhər də, gün də,
nə qədər günlərə dağılmaq olar.
hər gün bir dirini basdırıb belə,
hər gün ölü kimi doğulmaq olar.

yadam bu şəhərin işıqlarına,
mənim işığımı oğruyan şəhər.
vurub öldürdüyü uşaqlarına,
oturub yalandan ağlayan şəhər.

mənim bu şəhərdən qəlbim qırılıb,
bir ayrı şəhər yox, baş alam, gedəm.
bir dolu buluda sarmaşıq olub,
bir dəli küləyə qoşulam, gedəm.

gedəcək şəhər yox,
yox ayrı yer də-
bir ömrü beləcə keçirəm yoxdan.
yer üzü deyəsən bircə şəhərdi,
başqası olsaydı, gedərdim çoxdan.

hər gün ağlayıram, hər gün gülürəm,
gah gecə kimiyəm, səhər kimiyəm.
hamını şəhərdə itirdim deyə,
mən indi bir kəndli şəhər kimiyəm.


***
heç bilirsən necədi...ağ şəhərdə qara gün.
bürkülü qış, soyuq yay...
bir də içməyə hüzün, ancaq bir nəfər üçün...
nə varsa təkadamlıq - sevməklər, ağlamaqlar,
öldürdüyün, öldüyün yaşamlar təkadamlıq.
gündüzlər dözmək asan,
di gəl...
ikiadamlıq çarpayı da, həsrət də, o küncdəki divan da...
ilan kimi buz olur, axşamlar təkadamlq.

belə bilmirsən hərdən,
ərköyün əllərini, dağınıq tellərini necə ovutmaq olar.
hərdən də, lap bezirsən... yenə o qaraçı qız,
yenə də həmin soru:
-ay qız, görən birini necə unutmaq olar?

unutmağın yolları qucaqlarından keçir,
xəyalının hər cürə bucaqlarından keçir.
hələ ayaqlarından, hələ barmaqlarından-
hər tərəfindən keçir.
bir də baxıb görürsən unutmaq səndən keçir..

heç bilirsən necədi...güzgüdəki o gözlər,
o gözlərdən süzülən yaş niyələr, necələr.
bircə o güzgü bilir...pərdələr örtülməmiş, necə düşür gecələr.

gecələr e,,, gecələr
həsrətlər dağa dönür, çarpaz-çarpaz ağlayır.
pəncərəyə söykənən o gilənar ağacı yarpaq-yarpaq ağlayır.

yarpaqlar ağacların gözyaşıdı payızlar
eh...
gör hələ nə qədər ağlamağa payız var,
payız şəkillərində hələ gözləri bulud Yağış adlı bir qız var.

heç bilirsən necədi...
qaranlıq tünlüklərdə
yuxusuzluq filminin növbəsində dayanmaq.
sonra, sonra və sonra...heç uyğuya dalmamış,
heç yuxuya batmamış ayrılığa oyanmaq.

heç bilirsən necədi...necədi e,necədi
ayrılıqdan əvvəlki
ayrılığa oyanmaq.


***
çilələr,
çilələr..bitmir ki, bitmir.
gün çilə, yön çilə- çiləliyirsən.
bir salxım buludu kirpiklərinlə
hər gün yağış-yağış giləliyirsən.

qəm düşür qış kimi, qışa qalırsan.
nəm düşür yaş kimi, yaşa qalırsan.
dəm gəlir boş kimi, boşa qalırsan,
sonra da oturub divar dibində
kimsəsiz qoca tək elə büzüşüb
təsbehdə gününü dənəliyirsən.

hardasa boşluqlar dolmur, görürsən.
çiçək solduğu tək, gül solduğu tək-
ağrılar, acılar solmur görürsən.
ağlama, ağlama, ay şeir balam!
sən deyən,
mən deyən
olmur görürsən,
olmur da, olmur da...neynəməlisən.
sonuncu şeiri alnına sıxıb
axırda özünü gülləliyirsən.


***
o mənim gördüyüm görmələr yoxdu,
sünbül saçlarımda hörmələr yoxdu,
ay külək, o qapı döymələr yoxdu,
ay külək, qapımı döyə bilərsən.

şəkil çəkdirirəm, ağrılar düşür,
yaralar, qaysaqlar, sarğılar düşür,
ay çəpər, gözümə qarğılar düşür,
ay qarğı, xətrimə dəyə bilərsən.

bir gün bulud-bulud yağdığım yerdə,
qırılıb sularda axdığım yerdə,
qəfil güzgülərə baxdığım yerdə,
ay dəli, bu kimdi?
deyə bilərsən.

bu yuxu payızın yaz yuxusuymuş,
sönmüş od-ocağın köz yuxusuymuş,
bir sısqa qadının qız yuxusymuş,
daha yozammıram...
niyə?
bilirsənБесплатные шаблоны для 10.5Forex Портал для чайников


XƏBƏR LENTİ